تفسیر آیهٔ ۳۴ سورهٔ عبس

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۱۷ تا ۴۲ با هم

این آیات—چنان‌که می‌بینید—با سیاقی یکدست، مانع از پیوستگی با آیات پیش از خود نیستند؛ هرچند برخی گفته‌اند به سبب دیگری نازل شده‌اند که بیان آن خواهد آمد. ادامه در متن کامل

تفسیر آیه‌های ۳۴ تا ۳۶ با هم

خدای متعال می‌فرماید: « يَوْمَ يَفِرُّ الْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ وَ أُمِّهِ وَ أَبِيهِ وَ صٰاحِبَتِهِ وَ بَنِيهِ » (روزی که انسان از برادرش می‌گریزد، و از مادرش و پدرش، و از همسرش و فرزندانش)؛ اشاره به سختی و هولناکیِ آن روز است. کسانی که از خویشاوندان و نزدیک‌ترین کسانِ انسان به شمار آمده‌اند، همان‌هایی هستند که در دنیا به آنان پناه می‌برد، با ایشان انس می‌گرفت، آنان را یاوران و بازوان توانمند خود می‌دانست و به آن‌ها پناهنده می‌شد؛ اما در روز قیامت از آنان می‌گریزد، زیرا شدت گرفتاری چنان او را احاطه کرده که رهایش نمی‌کند تا به دیگری بپردازد و به کسی جز خود توجه کند، هر کس که می‌خواهد باشد؛ چرا که پریشانی و اضطراب چون بزرگ و شدید شود و بر انسان سایه افکند، او را یکسره به خود مشغول می‌سازد و از هر چیز دیگری بازمی‌دارد.

درباره علتِ فرار انسان از خویشاوندان و نزدیکانش در آن روز، سخنان دیگری نیز گفته‌اند که دلیلی بر آن‌ها نیست و ما از آوردنشان چشم‌پوشی کردیم.