تفسیر آیهٔ ۲۹ سورهٔ نازعات

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

و فرمودهٔ او: « وَ أَغْطَشَ لَيْلَهٰا وَ أَخْرَجَ ضُحٰاهٰا » یعنی شبِ آن را تاریک ساخت و روزش را آشکار و نورانی کرد؛ و معنای اصلی «ضُحیٰ»، گسترش نور خورشید و امتداد روز است که به قرینهٔ تقابل با شب، از آن مطلقِ روز اراده شده است. نسبت دادنِ شب و روز به آسمان بدان جهت است که سبب بنیادین آن‌ها پدیده‌ای آسمانی است؛ یعنی پدیدار شدنِ کره‌های تاریک بر اثر تابش نورهای آسمانی همچون نور خورشید و پنهان گشتنِ آن‌ها در پی پوشیده ماندن از نور. همچنین شب و روز به زمینِ ما اختصاص ندارد، بلکه همهٔ دیگر اجرامِ تاریک و نورگیر را نیز در بر می‌گیرد.

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۲۷ تا ۳۳ با هم

خدای متعال می‌فرماید: « أَ أَنْتُمْ أَشَدُّ خَلْقاً أَمِ السَّمٰاءُ بَنٰاهٰا » تا فرمودهٔ او: «وَ لِأَنْعٰامِكُمْ»؛ این خطابی نکوهش‌آمیز و از روی سرزنش به مشرکانی است که رستاخیز را انکار می‌کردند و به ریشخند می‌گرفتند. ادامه در متن کامل

همچنین این آیات متضمن دلیلی بر وقوع رستاخیز است؛ چراکه تدبیر فراگیرِ جهان و پیوند آن با جهانِ انسانی را یادآور می‌شود و لازمهٔ چنین تدبیری، پروردگاریِ خدای متعال است؛ لازمهٔ پروردگاری نیز درستیِ نبوت و جعل تکالیف است؛ و لازمهٔ تکلیف، جزایی است که جایگاه آن، رستاخیز و حشر انسان‌هاست؛ از همین رو، سرگذشتِ رستاخیز را بر… ادامه در متن کامل