تفسیر آیهٔ ۱ سورهٔ نازعات

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

دربارهٔ فرمودهٔ او: « وَ النّٰازِعٰاتِ غَرْقاً » (سوگند به فرشتگانی که به‌سختی برمی‌کَنند)، گفته شده است: مراد از آن، فرشتگانِ مرگ‌اند که جان‌ها را از بدن‌ها برمی‌کشند، و « غَرْقاً » مصدری تأکیدی با حذف حروف زائد است؛ یعنی برکندنی با شدت و مبالغهٔ تمام.

و گفته شده است: مراد از آن، فرشتگانی هستند که جان‌های کافران را به‌سختی از بدن‌هایشان برمی‌کشند؛ و نیز گفته‌اند:

آن همان مرگ است که جان‌ها را از تن‌ها با شدتی تمام برمی‌کَند.

و گفته شده است: مراد از آن، ستارگان‌اند که از افقی برمی‌آیند تا در افقی دیگر ناپدید شوند؛ یعنی از طلوعگاه‌های خود سر برمی‌آورند تا در مغرب‌هایشان غروب کنند. و گفته شده است: مراد کمان‌هایی است که با تیر تا واپسین حد کشیده می‌شوند؛ یعنی با کشیدن زهِ آن‌ها تا نهایت کشیده می‌شوند؛ بنابراین، سوگند به کمان‌های رزمندگان در راه خدا یا به خودِ رزمندگان است. و گفته شده است: مراد جانوران وحشی‌اند که به سوی چراگاه روانه می‌شوند.

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۱ تا ۵ با هم

خدای متعال می‌فرماید: « وَ النّٰازِعٰاتِ غَرْقاً وَ النّٰاشِطٰاتِ نَشْطاً وَ السّٰابِحٰاتِ سَبْحاً فَالسّٰابِقٰاتِ سَبْقاً فَالْمُدَبِّرٰاتِ أَمْراً » (سوگند به فرشتگانی که به‌سختی برمی‌کَنند، و سوگند به آنان که به آسانی بیرون می‌کشند، و سوگند به شناورانِ شتابنده، پس سوگند به پیشی‌گیرندگان در سبقت، پس سوگند به تدبیرکنندگانِ کار). ادامه در متن کامل

دیدگاهی نیز وجود دارد که می‌گوید سوگندها در این آیات، به یک مضافِ محذوف تعلق دارند و در تقدیر چنین است: «و رب النازعات نزعا إلخ» (سوگند به پروردگارِ برکَنندگان...). ادامه در متن کامل

روشن است که سیاق این پنج آیه، سیاقی یکپارچه، پیوسته و همگون است و با بسیاری از این اقوال سازگاری ندارد؛ اقوالی که به تفاوتِ معانی و مصادیقِ مورد سوگند حکم می‌کنند؛ مانند اینکه مقصود از «نازعات» فرشتگانِ ستانندهٔ جان کافران باشند، از «ناشطات» حیوانات وحشی، از «سابحات» کشتی‌ها، از «سابقات» مرگ‌هایی که بر آرزوها پیشی می‌گیرند و از «مدبرات» افلاک آسمانی. ادامه در متن کامل

افزون بر این، برای بسیاری از این گفته‌ها هیچ دلیلی از جهت سیاق در دست نیست، جز صرفِ صلاحیت و گنجایشِ لفظ از نظر لغت، برای به‌کار رفتن در آن معنا—چه به صورت حقیقت و چه به صورت مجاز. ادامه در متن کامل

گذشته از این، بسیاری از این نظرها با سیاق آیات این سوره که روز رستاخیز را یادآوری می‌کند و بر وقوع آن دلیل می‌آورد تناسبی ندارند؛ همان‌گونه که در سورهٔ مرسلات گذشت که میان سوگندهای کلام خدای متعال و پاسخِ آن سوگندها (جواب قسم) تناسب برقرار است. ادامه در متن کامل

آنچه می‌توان گفت—و خدا داناتر است—این است که اوصافِ مورد سوگند در این آیات، بر ویژگی‌های فرشتگان تطبیق‌پذیر است؛ آن‌گاه که فرمان‌های صادرشده از پیشگاه عزت را در تدبیر امور این جهانِ مشهود گردن می‌نهند و سپس به اذن خدا به کارِ تدبیر برمی‌خیزند. ادامه در متن کامل

این آیات از جهت سیاق، شباهت فراوانی دارد به آیات آغازین سورهٔ صافات: « وَ الصَّافّٰاتِ صَفًّا فَالزّٰاجِرٰاتِ زَجْراً فَالتّٰالِيٰاتِ ذِكْراً » (سوگند به صف‌بستگانی که صف کشیده‌اند، و بازدارندگانی که به سختی بازمی‌دارند، و تلاوت‌کنندگانِ ذکر؛ صافات: ۱-۳) و آیات آغازین سورهٔ مرسلات: « وَ الْمُرْسَلاٰتِ عُرْفاً فَالْعٰاصِفٰاتِ عَصْفاً وَ النّٰاشِرٰاتِ نَشْراً فَالْفٰارِقٰاتِ فَرْقاً فَالْمُلْقِيٰاتِ ذِكْراً » (سوگند به فرستادگانی که پی‌درپی می‌آیند، و طوفان‌کنندگانی که سخت می‌وزند، و گسترانندگانی که به خوبی می‌گسترانند، و جداکنندگانی که به شایستگی جدا می‌سازند، و القاکنندگانِ ذکر؛ … ادامه در متن کامل

و چون مقصود از آن سه آیه اشاره به شتاب فرشتگان در فرود آمدن به سوی فرمانی باشد که بدان مأمور شده‌اند، و سبقت گرفتنشان به سوی آن و تدبیر کردنش، حتمی می‌شود که این کلام الهی: « وَ النّٰازِعٰاتِ غَرْقاً وَ النّٰاشِطٰاتِ نَشْطاً » (سوگند به فرشتگانی که با شدت از جای برمی‌کَنند، و فرشتگانی که با چابکی بیرون می‌آیند) بر جدا شدن و بیرون آمدنِ فرشتگان از جایگاهِ دریافتِ خطاب [الهی] به سوی مأموریت‌شان حمل شود. ادامه در متن کامل

بنابراین، این پنج آیه سوگندهایی است به صفاتی که فرشتگان هنگام مأمور شدن به تدبیر کاری از کارهای این جهان محسوس به خود می‌گیرند؛ از همان لحظه‌ای که فرود آمدن به سوی آن را آغاز می‌کنند تا زمانی که تدبیر به پایان برسد. ادامه در متن کامل

و در این آیات، اشاره‌ای است به نظام تدبیر ملکوتی به هنگام پدید آمدن حوادث، همان‌گونه که آیات پسین — یعنی عبارتِ « هَلْ أَتٰاكَ » (آیا داستان موسی به تو رسیده است؟) تا آخر — اشاره به تدبیر پروردگار است که در این جهان هویداست. ادامه در متن کامل

و در تدبیر ملکوتی حجتی بر رستاخیز و پاداش و کیفر وجود دارد، همان‌طور که در تدبیر دنیوی و محسوس نیز حجتی بر آن نهفته است؛ چنان‌که بیان آن به خواست خدا به زودی خواهد آمد. ادامه در متن کامل

این همان مطلبی است که تدبر در سیاق آیات کریمه به دست می‌دهد، و روایاتی که به خواست خدا در بحث رواییِ آینده خواهد آمد نیز آن را تا اندازه‌ای تأیید می‌کند. ادامه در متن کامل

گفتاری دربارهٔ اینکه فرشتگان واسطه‌های تدبیرند

تفسیر آیه‌های ۱ تا ۵ با هم

اما دربارهٔ وساطت آنان در تدبیر کارهای این جهان، بیان عام و مطلقِ آغاز همین سوره بر آن دلالت دارد؛ آنجا که می‌فرماید: « وَ النّٰازِعٰاتِ غَرْقاً وَ النّٰاشِطٰاتِ نَشْطاً وَ السّٰابِحٰاتِ سَبْحاً فَالسّٰابِقٰاتِ سَبْقاً فَالْمُدَبِّرٰاتِ أَمْراً » (سوگند به فرشتگانی که به سختی برمی‌کَنند، و فرشتگانی که به آسانی بیرون می‌کشند، و فرشتگانی که شتابان شناورند، و بر یکدیگر سبقت می‌گیرند، و کارها را تدبیر می‌کنند)، بر پایهٔ همان توضیحی که پیش‌تر گذشت. ادامه در متن کامل

بحث روایی

تفسیر آیه‌های ۱ تا ۵ با هم

در کتاب «من لا یحضره الفقیه» آمده است: علی بن مهزیار روایت کرده که گفت: به امام ابوجعفر (ع) عرض کردم: سخن خدای عزوجل که می‌فرماید: « وَ اللَّيْلِ إِذٰا يَغْشيٰ وَ النَّهٰارِ إِذٰا تَجَلّٰي » (سوگند به شب هنگامی که جهان را می‌پوشاند، و سوگند به روز هنگامی که آشکار می‌گردد) و سخن خدای عزوجل که می‌فرماید: « وَ النَّجْمِ إِذٰا هَويٰ » (سوگند به ستاره هنگامی که غروب می‌کند) و مانند این‌ها به چه معناست؟ ادامه در متن کامل

می‌گویم: روایتی به همین مضمون از کتاب «کافی» به نقل از محمد بن مسلم از امام باقر (ع) در تفسیر آغاز سورهٔ نجم گذشت. ادامه در متن کامل

و در کتاب «الدر المنثور» آمده است: سعید بن منصور و ابن منذر از علی (ع) روایت کرده‌اند که دربارهٔ آیهٔ « وَ النّٰازِعٰاتِ غَرْقاً » فرمود: آنان فرشتگانی هستند که جان کافران را به سختی برمی‌کَنند؛ و دربارهٔ « وَ النّٰاشِطٰاتِ نَشْطاً » فرمود: آنان فرشتگانی هستند که جان کافران را از میان ناخن‌ها و پوست بیرون می‌کشند تا… ادامه در متن کامل

می‌گویم: این روایت — بر فرض صحت سند — باید بر ذکر برخی از مصادیق حمل شود؛ و این سخن که: «تنشط أرواح الكفار ما بين الأظفار و الجلد حتي تخرجها» (جان کافران را از میان ناخن‌ها و پوست بیرون می‌کشند تا آن را خارج کنند)، نوعی تمثیل برای بیان شدت عذاب است. ادامه در متن کامل