تفسیر آیهٔ ۲۷ سورهٔ مرسلات

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

و سخن خدای متعال: « وَ جَعَلْنٰا فِيهٰا رَوٰاسِيَ شٰامِخٰاتٍ » (و در آن کوه‌هایی استوار و سر به فلک کشیده پدید آوردیم)؛ «رواسی» کوه‌های پابرجا و استوار، و «شامخات» کوه‌های بلند است. گویی یادآوری کوه‌های استوار، مقدمه‌ای برای این کلام اوست: « وَ أَسْقَيْنٰاكُمْ مٰاءً فُرٰاتاً » (و به شما آبی گوارا نوشانیدیم)؛ زیرا رودخانه‌ها و چشمه‌های طبیعی از دل کوه‌ها می‌جوشند و در دشت‌ها روان می‌شوند، و «فُرات» به معنای آب گوارا و شیرین است.

بحث روایی

و در همان کتاب آمده است: دربارهٔ سخن او: « وَ جَعَلْنٰا فِيهٰا رَوٰاسِيَ شٰامِخٰاتٍ » فرمود: کوه‌های بلند.

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۲۵ تا ۲۷ با هم

خدای متعال می‌فرماید: « أَ لَمْ نَجْعَلِ الْأَرْضَ كِفٰاتاً أَحْيٰاءً وَ أَمْوٰاتاً -إلي قوله- فُرٰاتاً » (آیا زمین را دربرگیرنده نگردانیدیم، هم برای زندگان و هم برای مردگان؟ ... تا آنجا که: و آبی گوارا به شما نوشانیدیم). «کَفْت» و «کِفات» به معنای در بر گرفتن و گرد آوردن است؛ یعنی آیا زمین را دربرگیرنده‌ای قرار ندادیم که بندگان را، چه زنده باشند و چه مرده، در خود گرد آورد؟ و گفته شده: «کِفات» جمعِ «کِفْت» به معنای ظرف است؛ یعنی آیا زمین را ظرف‌هایی قرار ندادیم که زندگان و مردگان را گرد هم می‌آورد؟

دربارهٔ دلیل بودنِ این آیات نیز بیانی نظیر آنچه در آیات پیشین گذشت جاری است.