وَلَا يَسۡـَٔلُ حَمِيمٌ حَمِيمٗا
و هیچ خویشاوند و دوست صمیمی از حال دوست صمیمی‌اش نمی‌پرسد.
تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر
بیان
تفسیر آیه‌های ۱۰ تا ۱۴ با هم
سیاق این آیات نسبت به فرمودهٔ خداوند: « وَ لاٰ يَسْئَلُ حَمِيمٌ حَمِيماً » (و هیچ دوست صمیمی از دوست صمیمی‌اش نمی‌پرسد)، سیاقِ اضراب و ترقّی (علاوه بر آن، فراتر رفتن از آن) است؛ از این رو می‌فهماند که شدت عذاب، مجرم را به جایی می‌رساند که نه تنها از حال دوست صمیمی‌اش نمی‌پرسد، بلکه آرزو می‌کند کاش از عذاب، با محبوب‌ترین و گرامی‌ترین نزدیکانش، یعنی فرزندان، همسر، برادر، خویشاوندان پناه‌دهنده‌اش و تمام کسانی که در زمین هستند فدیه دهد تا این فدیه او را نجات بخشد. ادامه در متن کامل
تفسیر آیهٔ ۱۰ سورهٔ معارج، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۲۰، صفحهٔ ۹ تا ۱۰ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/70/10/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال می‌فرماید: « وَ لاٰ يَسْئَلُ حَمِيمٌ حَمِيماً » (و هیچ دوست صمیمی و خویشاوندی از حالِ دوست و خویشاوندش نمی‌پرسد). «حمیم» خویشاوند یا دوستِ نزدیکی است که انسان به کارِ او اهتمام می‌ورزد و بر او دل می‌سوزاند.
این سخن اشاره به هول و شدّتِ آن روز دارد؛ در آن روز، هر انسانی چندان به کارِ خویش گرفتار است که از دیگران بازمی‌ماند، تا آنجا که خویشاوند و دوستِ نزدیک نیز به دلیل گرفتاری به کارِ خود، از حالِ دوست و خویشاوندش جویا نمی‌شود.