فَعَقَرُواْ ٱلنَّاقَةَ وَعَتَوۡاْ عَنۡ أَمۡرِ رَبِّهِمۡ وَقَالُواْ يَٰصَٰلِحُ ٱئۡتِنَا بِمَا تَعِدُنَآ إِن كُنتَ مِنَ ٱلۡمُرۡسَلِينَ
پس آن ماده‌شتر را پی کردند و از فرمان پروردگارشان سر باز زدند و گفتند: «ای صالح، اگر از فرستادگان [خدایی]، آنچه را به ما وعده می‌دهی بر سرمان بیاور!»
تفسیر آیهٔ ۷۷ سورهٔ اعراف، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۸، صفحهٔ ۱۸۲ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/7/77/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
سخن او: « فَعَقَرُوا النّٰاقَهَ وَ عَتَوْا عَنْ أَمْرِ رَبِّهِمْ » (پس ماده‌شتر را پی کردند و از فرمان پروردگارشان سرپیچیدند...) تا پایان آیه.
«عَقْرِ نخل» یعنی بریدن آن از ریشه، و «عَقْرِ ناقه» یعنی نحر و ذبحِ آن؛ و نیز پی‌کردنِ ناقه به معنای قطع کردن پاهای آن است. «عُتُوّ» نیز به معنای سرکشی و سر باز زدن است و در این آیه به دلیل متعدی شدنش با «عَنْ»، معنای استکبار را در خود دارد؛ و باقیِ آیه روشن است.