تفسیر آیهٔ ۶۲ سورهٔ اعراف

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « أُبَلِّغُكُمْ رِسٰالاٰتِ رَبِّي وَ أَنْصَحُ لَكُمْ وَ أَعْلَمُ مِنَ اللّٰهِ مٰا لاٰ تَعْلَمُونَ » (پیام‌های پروردگارم را به شما می‌رسانم و برایتان خیرخواهی می‌کنم، و از جانب خدا چیزهایی می‌دانم که شما نمی‌دانید). نوح آنان را از اوصاف خود باخبر ساخت و بیان کرد که پیام‌های پروردگارش را به آنان می‌رساند؛ و این کار، شأن رسالت و اقتضای نزدیک و ناگزیرِ آن است. جمع آمدنِ «رسالات» (پیام‌ها) نشان می‌دهد که این پیام‌ها فراوان‌اند و او افزون بر توحید و معاد، مقاصد دیگری نیز دارد که پروردگارش به او فرمان داده تا به آنان ابلاغ کند؛ زیرا او پیامبری فرستاده از پیامبران اولوا العزم و دارای کتاب و شریعت است.

سپس یادآور شد که برای آنان خیرخواهی می‌کند؛ یعنی با بیم‌دادن و نویددادن موعظه‌شان می‌کند تا آنان را به طاعت پروردگارشان نزدیک، و از خودبزرگ‌بینی و سرکشی از بندگیِ او دور گرداند. همهٔ این‌ها با یادآوریِ چیزهایی بود که خدا دربارهٔ آغاز و انجام آفرینش و سنت‌های جاری‌اش در جهان به او شناسانده بود. از این رو، در مرتبهٔ سوم یادآور شد که از جانب خدا اموری را می‌داند که آنان نمی‌دانند؛ همچون رخدادهای روز قیامت از پاداش و کیفر و جز آن، و پیامدهای طاعت و معصیت که همان خشنودی و خشم پروردگار و گونه‌های گوناگونِ نعمت‌ها و عذاب‌های اوست.

از اینجا روشن می‌شود که این سه جمله، هر یک برای هدفی خاص بیان شده‌اند؛ یعنی سخن نوح: « أُبَلِّغُكُمْ » الآیة («به شما ابلاغ می‌کنم...» تا پایان آیه)، « أَنْصَحُ لَكُمْ » («برایتان خیرخواهی می‌کنم») و « أَعْلَمُ » الآیة («می‌دانم...» تا پایان آیه). این جمله‌ها سه صفتِ پیاپی هستند، نه آن‌گونه که برخی گفته‌اند که دو تای اول صفت‌اند و سومی جملهٔ حالیه برای فاعلِ « وَ أَنْصَحُ لَكُمْ » («و برایتان خیرخواهی می‌کنم») است.