تفسیر آیهٔ ۵ سورهٔ اعراف

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « فَمٰا كٰانَ دَعْوٰاهُمْ إِذْ جٰاءَهُمْ بَأْسُنٰا إِلاّٰ أَنْ قٰالُوا إِنّٰا كُنّٰا ظٰالِمِينَ » (پس چون عذاب ما به سراغشان آمد، سخن و دعایشان جز این نبود که گفتند: همانا ما ستمکار بوده‌ایم). این سخن مکمل یادآوری پیشین است و روشن می‌سازد که انسان در وجدان و نهانِ جان خود، اگر با شرک‌ورزی به‌جای خدا سرپرستانی برگزیند، ستم را از جانب خویش مشاهده می‌کند؛ و سنّت الهی بر این استوار است که اگر انسان از سر رغبت بدان اعتراف نکند و در برابر مقام ربوبیت فروتن نشود، خداوند با عذاب سهمگین خود از او اعتراف می‌گیرد؛ بنابراین یا باید از روی اختیار اعتراف کند، وگرنه ناگزیر از سر اضطرار اعتراف خواهد کرد.