فَبَدَّلَ ٱلَّذِينَ ظَلَمُواْ مِنۡهُمۡ قَوۡلًا غَيۡرَ ٱلَّذِي قِيلَ لَهُمۡ فَأَرۡسَلۡنَا عَلَيۡهِمۡ رِجۡزٗا مِّنَ ٱلسَّمَآءِ بِمَا كَانُواْ يَظۡلِمُونَ
اما ستمکارانشان سخنی را که به آنان گفته شده بود به سخنی دیگر دگرگون کردند؛ پس ما به سزای ستمی که پیوسته روا می‌داشتند، عذابی از آسمان بر آنان فرستادیم.
تفسیر آیهٔ ۱۶۲ سورهٔ اعراف، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۸، صفحهٔ ۲۹۳ تا ۲۹۴ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/7/162/
تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر
بیان
تفسیر آیه‌های ۱۶۱ و ۱۶۲ با هم
خدای متعال می‌فرماید: « وَ إِذْ قِيلَ لَهُمُ اسْكُنُوا هٰذِهِ الْقَرْيَهَ » (و هنگامی را که به آنان گفته شد در این شهر سکونت گزینید...) تا پایان دو آیه. منظور از «قریه» همان شهری است که در سرزمین مقدس قرار داشت؛ به آنان دستور داده شد وارد آن شوند، با ساکنانش یعنی عمالقه بجنگند و آن‌ها را از آنجا بیرون برانند، اما از این فرمان سر باز زدند و سخن موسی (ع) را نپذیرفتند و در نتیجه به سرگردانی در بیابان تیه گرفتار شدند؛ و این داستان ذکر شده است در سورهٔ مائده: ۲۰-۲۶.