وَإِذۡ قِيلَ لَهُمُ ٱسۡكُنُواْ هَٰذِهِ ٱلۡقَرۡيَةَ وَكُلُواْ مِنۡهَا حَيۡثُ شِئۡتُمۡ وَقُولُواْ حِطَّةٞ وَٱدۡخُلُواْ ٱلۡبَابَ سُجَّدٗا نَّغۡفِرۡ لَكُمۡ خَطِيٓـَٰٔتِكُمۡۚ سَنَزِيدُ ٱلۡمُحۡسِنِينَ
و [به یاد آور] هنگامی را که به آنان گفته شد: «در این شهر (بیت‌المقدس) ساکن شوید و از [نعمت‌های] آن هر جا که خواستید بخورید، و بگویید: [پروردگارا، گناهان ما را] فرو ریز، و سجده‌کنان (خاضعانه) از دروازه درآیید تا خطاهایتان را بر شما ببخشاییم؛ [و] پاداش نیکوکاران را افزون خواهیم کرد.»
تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر
بیان
تفسیر آیه‌های ۱۶۱ و ۱۶۲ با هم
خدای متعال می‌فرماید: « وَ إِذْ قِيلَ لَهُمُ اسْكُنُوا هٰذِهِ الْقَرْيَهَ » (و هنگامی را که به آنان گفته شد در این شهر سکونت گزینید...) تا پایان دو آیه. منظور از «قریه» همان شهری است که در سرزمین مقدس قرار داشت؛ به آنان دستور داده شد وارد آن شوند، با ساکنانش یعنی عمالقه بجنگند و آن‌ها را از آنجا بیرون برانند، اما از این فرمان سر باز زدند و سخن موسی (ع) را نپذیرفتند و در نتیجه به سرگردانی در بیابان تیه گرفتار شدند؛ و این داستان ذکر شده است در سورهٔ مائده: ۲۰-۲۶.
تفسیر آیهٔ ۱۶۱ سورهٔ اعراف، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۸، صفحهٔ ۲۹۳ تا ۲۹۴ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/7/161/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
و سخن او: « وَ قُولُوا حِطَّهٌ وَ ادْخُلُوا الْبٰابَ سُجَّداً » (و بگویید: گناهان ما فرو ریزد، و سجده‌کنان از آن در وارد شوید...) تا پایان آیه، گفتار دربارهٔ مانند آن پیش‌تر در سورهٔ بقره: ۵۸-۵۹ گذشت؛ و سخن او: « سَنَزِيدُ الْمُحْسِنِينَ » (پاداش نیکوکاران را خواهیم افزود) در جایگاه پاسخ به پرسشی فرضی است؛ گویی هنگامی که فرمود: « نَغْفِرْ لَكُمْ خَطِيئٰاتِكُمْ » (خطاهای شما را می‌آمرزیم)، پرسیده شد: «سپس چه خواهد شد؟»، پس فرمود: « سَنَزِيدُ الْمُحْسِنِينَ » (پاداش نیکوکاران را خواهیم افزود).