تفسیر آیهٔ ۱۲۰ سورهٔ اعراف

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۱۲۰ تا ۱۲۲ با هم

خدای متعال می‌فرماید: « وَ أُلْقِيَ السَّحَرَهُ سٰاجِدِينَ قٰالُوا آمَنّٰا بِرَبِّ الْعٰالَمِينَ رَبِّ مُوسيٰ وَ هٰارُونَ » (و ساحران به سجده افکنده شدند * گفتند: به پروردگار جهانیان ایمان آوردیم * پروردگار موسی و هارون). فاعلِ افکندن در عبارتِ « وَ أُلْقِيَ السَّحَرَهُ سٰاجِدِينَ » (و ساحران به سجده افکنده شدند) پوشیده و مجهول آورده شده، با اینکه معلوم است؛ چرا که خودِ ساحران بودند که خویشتن را به سجده بر زمین افکندند. این تعبیر برای اشاره به نهایتِ تأثیر معجزهٔ موسی بر آنان و شگفتی و بهت‌زدگی شدیدشان است؛ چنان‌که با دیدن عظمت آن نشانه و پیروزی‌اش، اصلاً متوجه خود نشدند تا آنکه ناگهان خود را به سجده افتاده بر خاک دیدند و نفهمیدند چه کسی چنین حالی بر سرشان آورد.

پس آن معجزه ناچارشان کرد که به سجده بر زمین بیفتند و به پروردگار جهانیان که موسی و هارون برگزیده بودند ایمان بیاورند. و در یاد کردن از موسی و هارون، دلالتی است بر اینکه افزون بر ایمان به پروردگار جهانیان، به آن دو نیز ایمان آوردند.

بحث روایی

تفسیر آیه‌های ۱۰۳ تا ۱۲۶ با هم

آنچه خداوند در کتاب خود از داستان آمدن موسی به‌سوی فرعون با آن رسالتی که خدا به او داده بود و او را با معجزهٔ عصا و دست درخشان همراه برادرش هارون تأیید کرد و آوردن آن دو نشانه، سپس گردآوری ساحران به دست فرعون و رویارویی با جادوی آنان، و چیره ساختن معجزهٔ موسی بر سحر آنان از سوی خداوند و ایمان آوردن ساحران حکایت فرموده، در مجموع از آنچه در این آیات آمده فراتر نمی‌رود. ادامه در متن کامل