تفسیر آیهٔ ۱۰۴ سورهٔ اعراف

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « وَ قٰالَ مُوسيٰ يٰا فِرْعَوْنُ إِنِّي رَسُولٌ مِنْ رَبِّ الْعٰالَمِينَ » (و موسی گفت: ای فرعون، من فرستاده‌ای از سوی پروردگار جهانیانم). این آیه، چنان‌که پیش‌تر اشاره شد، آغاز شرح و تفصیلِ داستان دعوت است. موسی خود را با عنوان رسالت معرفی کرد تا زمینه‌ای برای بیان هدفی باشد که به خاطر آن فرستاده شده بود. و یاد کردن خداوند با نام «ربّ العالمین» (پروردگار جهانیان)، مناسب‌ترین تعبیر متصور در برابر بت‌پرستانی است که باور دارند برای هر قوم، یا برای هر شأن از شئون جهان و هر گوشه‌ای از آن، پروردگاری جداگانه وجود دارد.

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۱۰۳ و ۱۰۴ با هم

بنابراین، کلام خدای متعال: « ثُمَّ بَعَثْنٰا مِنْ بَعْدِهِمْ مُوسيٰ بِآيٰاتِنٰا » (سپس بعد از آنان، موسی را با آیات خود برانگیختیم) تا پایان آیه، بیان اجمالی سرگذشت موسی (ع) است؛ سپس از آیۀ « وَ قٰالَ مُوسيٰ يٰا فِرْعَوْنُ » (و موسی گفت: ای فرعون...) تفصیل داستان آغاز می‌شود. ما هرچند این سرگذشت‌ها را «داستان موسی»، «داستان نوح»، «داستان هود» و مانند آن می‌نامیم، اما با توجه به شیوۀ روایت آن‌ها در این سوره، این‌ها در واقع سرگذشت امت‌ها و اقوامی است که این پیامبران بزرگوار به سوی ایشان فرستاده شدند؛ داستان‌هایی که در آن‌ها چگونگی برخورد آن اقوام با پیامبران خدا در انکار و ردّ دعوت، و سرانجام کارشان با فرود آمدن عذاب الهی که جمعیتشان را نابود کرد و ریشه‌شان را برکند بیان شده است. از همین روست که می‌بینید بیشترِ داستان‌های یادشده با ذکر نزول عذاب و هلاکت آن قوم پایان یافته است.

بحث روایی

تفسیر آیه‌های ۱۰۳ تا ۱۲۶ با هم

آنچه خداوند در کتاب خود از داستان آمدن موسی به‌سوی فرعون با آن رسالتی که خدا به او داده بود و او را با معجزهٔ عصا و دست درخشان همراه برادرش هارون تأیید کرد و آوردن آن دو نشانه، سپس گردآوری ساحران به دست فرعون و رویارویی با جادوی آنان، و چیره ساختن معجزهٔ موسی بر سحر آنان از سوی خداوند و ایمان آوردن ساحران حکایت فرموده، در مجموع از آنچه در این آیات آمده فراتر نمی‌رود. ادامه در متن کامل