تفسیر آیهٔ ۴۰ سورهٔ حاقه

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ »؛ ضمیر به قرآن برمی‌گردد، و آنچه از سیاق برمی‌آید این است که مقصود از «رسولِ کریم»، پیامبر اکرم (ص) است؛ و این سخن گواهی بر درستی رسالت ایشان در برابر ادعای کافران است که می‌گفتند او شاعر یا کاهن (پیشگو) است.

برخی گفته‌اند مقصود از «رسول کریم»، جبرئیل است؛ ولی سیاق آیات این دیدگاه را تأیید نمی‌کند، زیرا اگر منظور او بود، مناسب‌تر آن بود که فرود آمدنِ قرآن توسط شیاطین نفی می‌شد، چنان‌که در سورهٔ شعراء چنین کرده است.

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۳۸ تا ۵۲ با هم

این بخش، سومین فصل از آیات این سوره است که با تصدیق و تأیید قرآن کریم، آنچه را پیش‌تر دربارهٔ حقیقتِ روز قیامت («حاقّه») گذشت تأکید می‌کند، تا از این رهگذر، حقانیتِ خبرهایی را که قرآن دربارهٔ رستاخیز داده است به اثبات رساند. ادامه در متن کامل

تفسیر آیه‌های ۴۰ و ۴۳ با هم

نسبت دادن قرآن به سخنِ پیامبر هیچ اشکالی ندارد؛ زیرا قرآن از آن جهت به او نسبت داده شده که فرستادهٔ خداست، و فرستاده از جهت پیام‌رسانی‌اش جز سخنِ فرستنده‌اش را نمی‌آورد. خدای متعال با این سخنِ بعدی خود این نکته را به بهترین شکل بیان فرموده است: « تَنْزِيلٌ مِنْ رَبِّ الْعٰالَمِينَ » (فروفرستاده‌ای از سوی پروردگار جهانیان است).

تفسیر آیه‌های ۴۰ و ۴۴ با هم

افزون بر این، سخن بعدی خدای متعال که می‌فرماید: « وَ لَوْ تَقَوَّلَ عَلَيْنٰا بَعْضَ الْأَقٰاوِيلِ » (و اگر او سخنانی به دروغ بر ما می‌بست) و آیات پس از آن، تنها با این سازگار است که مقصود از رسولِ کریم، پیامبر اکرم (ص) باشد.