ثُمَّ فِي سِلۡسِلَةٖ ذَرۡعُهَا سَبۡعُونَ ذِرَاعٗا فَٱسۡلُكُوهُ
آنگاه در زنجیری به درازای هفتاد ذراع به بندش کشید!»
تفسیر آیهٔ ۳۲ سورهٔ حاقه، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۹، صفحهٔ ۴۰۰ تا ۴۰۲ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/69/32/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
و سخن او که: « ثُمَّ فِي سِلْسِلَهٍ ذَرْعُهٰا سَبْعُونَ ذِرٰاعاً فَاسْلُكُوهُ » (سپس او را در زنجیری که طول آن هفتاد ذراع است درآورید)؛ «سلسله» زنجیر و بند است، «ذَرع» به معنای طول و درازاست، و «ذِراع» فاصلهٔ میان آرنج تا سر انگشتان و یکی از واحدهای اندازهگیری طول است، و «سلوکه فیه» یعنی قرار دادنش در آن. حاصل معنا این است که: سپس او را در بندی قرار دهید که درازایش هفتاد ذراع است.
بحث روایی
و در تفسیر برهان، از ابنبابویه در کتاب «الدروع الواقیة» در حدیثی از پیامبر (ص) روایت شده است که فرمود: «و اگر یک ذراع (حدود نیم متر) از زنجیری که خداوند در کتابش یاد کرده، بر همهٔ کوههای دنیا گذاشته میشد، همگی از شدت گرمای آن ذوب میشدند.»