تفسیر آیهٔ ۴ سورهٔ انعام

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۴ و ۵ با هم

خدای متعال می‌فرماید: « وَ مٰا تَأْتِيهِمْ مِنْ آيَهٍ مِنْ آيٰاتِ رَبِّهِمْ إِلاّٰ كٰانُوا عَنْهٰا مُعْرِضِينَ » (و هیچ نشانه‌ای از نشانه‌های پروردگارشان به سویشان نمی‌آید مگر آنکه از آن رویگردان می‌شوند)؛ این آیه اشاره به این دارد که خویِ خودبزرگ‌بینی در جانشان ریشه دوانده و به رویگردانی از نشانه‌های دلالت‌کننده بر حق انجامیده است؛ از این‌رو، بی‌هیچ تفاوتی میان نشانه‌ای با نشانهٔ دیگر، به هیچ نشانه‌ای اعتنا نمی‌کنند، چراکه آنان اصل مقصود یعنی حق را تکذیب کرده‌اند، و این همان سخن خدای متعال است که: « فَقَدْ كَذَّبُوا بِالْحَقِّ لَمّٰا جٰاءَهُمْ » (پس همانا حق را چون به سویشان آمد تکذیب کردند).