تفسیر آیهٔ ۷۳ سورهٔ واقعه

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۷۱ تا ۷۳ با هم

خدای متعال می‌فرماید: « أَ فَرَأَيْتُمُ النّٰارَ الَّتِي تُورُونَ -إلي قوله- وَ مَتٰاعاً لِلْمُقْوِينَ » (آیا آتشی را که برمی‌افروزید دیده‌اید؟ ... تا آنجا که می‌فرماید: و مایه‌ای برای بهره‌مندیِ بیابان‌گردان). صاحب مجمع‌البیان فرموده است: «ایراء» پدیدار کردن آتش با چخماق زدن است؛ گفته می‌شود: «أوری یوری». او می‌گوید: گفته می‌شود «قدح فأوری» هرگاه چخماق زد و آتش پدیدار شد، و اگر آتش پدید نیاید، می‌گویند: «قدح فأکبی» (چخماق زد و آتش نگرفت). و نیز فرموده است: «مُقوِی» کسی است که به «قَواء» فرود آمده باشد؛ یعنی زمینی که هیچ‌کس در آن نیست. و گفته می‌شود «أقوت الدار»، یعنی خانه از اهلش تهی گشت. [پایان کلام مجمع‌البیان]. و معنای آیات روشن است.

بحث روایی

تفسیر آیه‌های ۶۹ و ۷۳ با هم

در تفسیر قمی آمده است: دربارهٔ « أَ أَنْتُمْ أَنْزَلْتُمُوهُ مِنَ الْمُزْنِ » (آیا شما آن را از ابر باران‌زا فرود آورده‌اید؟) فرمود: یعنی «من السحاب» (از ابر)؛ و دربارهٔ « نَحْنُ جَعَلْنٰاهٰا تَذْكِرَهً » فرمود: پندی است برای آتش روز قیامت؛ و دربارهٔ « وَ مَتٰاعاً لِلْمُقْوِينَ » فرمود: یعنی «المحتاجين» (برای نیازمندان).