تفسیر آیهٔ ۲۵ سورهٔ واقعه

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « لاٰ يَسْمَعُونَ فِيهٰا لَغْواً وَ لاٰ تَأْثِيماً » (در آنجا نه سخن بیهوده‌ای می‌شنوند و نه نسبتی به گناه). «لغو» در گفتار، کلامی است که فایده‌ای در آن نیست و هیچ ثمری بر آن بار نمی‌شود. «تأثیم» نسبت دادن به گناه است؛ یعنی هیچ‌یک از آنان هم‌نشینش را با سخنِ بی‌فایده مخاطب نمی‌سازد و او را به گناه متهم نمی‌کند، چراکه در آنجا گناهی نیست. و برخی نیز «تأثیم» را به دروغ تفسیر کرده‌اند.

بحث روایی

در تفسیر قمی دربارهٔ سخن خدای متعال که می‌فرماید: « لاٰ يَسْمَعُونَ فِيهٰا لَغْواً وَ لاٰ تَأْثِيماً » (در آنجا نه سخن بیهوده‌ای می‌شنوند و نه کلامی گناه‌آلود) آمده است: منظور سخن زشت، دروغ و آوازه‌خوانیِ لهوی (غِنا) است.

می‌گویم: شاید مقصود از «غِنا» نوع بیهوده و گناه‌آلودِ آن باشد، یا آن‌که واژهٔ «الغِناء» شکل تصحیف‌شده و تغییریافتهٔ «الخَناء» (بدزبانی و سخن ناروا) است.