تفسیر آیهٔ ۲۹ سورهٔ قمر

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « فَنٰادَوْا صٰاحِبَهُمْ فَتَعٰاطيٰ فَعَقَرَ » (پس همدم و یار خود را صدا زدند، پس او دست‌به‌کار شد و پی کرد). مقصود از «یارشان»، همان پی‌کنندهٔ ماده‌شتر است؛ و «تعاطی» یعنی اقدام کردن و دست‌به‌کار شدن. معنا چنین است: قوم، پی‌کنندهٔ شتر را برای پی کردنش صدا زدند، پس او به پی کردن آن اقدام نمود و آن را پی کرد و کشت.

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بحث روایی

تفسیر آیه‌های ۲۹ و ۳۱ با هم

و در همان کتاب دربارهٔ سخن خدای متعال: « فَنٰادَوْا صٰاحِبَهُمْ » (پس همدم خود را فراخواندند) آمده است: یعنی قُدار، همان کسی که ناقه را پی کرد؛ و دربارهٔ این سخن: « كَهَشِيمِ » (همچون گیاه خشک) فرمود: یعنی گیاه خشک و روییدنی خردشده.