تفسیر آیهٔ ۲۹ سورهٔ ذاریات

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « فَأَقْبَلَتِ امْرَأَتُهُ فِي صَرَّهٍ فَصَكَّتْ وَجْهَهٰا وَ قٰالَتْ عَجُوزٌ عَقِيمٌ »؛ در مجمع‌البیان آمده است: «صَرّه» به‌معنای فریادِ شدید است و از «صریر الباب» (صدای جیرجیر در) گرفته شده، و به جماعت نیز صرّه گفته می‌شود. وی می‌گوید:

«صَکّ» به‌معنای زدن با تکیه و فشاری محکم است (پایان سخن مجمع‌البیان).

و معنا چنین است: همسر ابراهیم (ع) ـ هنگامی که مژده را شنید ـ با شیون و فریاد روی آورد و بر صورت خود نواخت و گفت: من پیرزنی نازایم، پس چگونه فرزند بیاورم؟ یا معنا این است: آیا پیرزنی نازا فرزندی می‌زاید؟! و گفته شده است: مراد از «صرّه» جماعت است و او در میان جمعی از زنان به‌سوی آنان آمد و بر صورتش زد و آنچه را گفت، بر زبان آورد؛ اما معنای نخست با سیاق سازگارتر است.

بحث روایی

و در «مجمع البیان» [دربارهٔ آیهٔ] « فَأَقْبَلَتِ امْرَأَتُهُ فِي صَرَّهٍ » (پس همسرش با فریاد و شیون رو آورد) آمده است: و از امام صادق (علیه‌السلام) روایت شده که فرمود: یعنی «در میان جمعیتی رو آورد».