وَٱلَّذِينَ كَفَرُواْ وَكَذَّبُواْ بِـَٔايَٰتِنَآ أُوْلَٰٓئِكَ أَصۡحَٰبُ ٱلۡجَحِيمِ
و کسانی که کفر ورزیدند و آیات ما را دروغ شمردند، آنان اهل دوزخند.
تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر
بیان
تفسیر آیه‌های ۹ و ۱۰ با هم
و مقید ساختنِ کفر به دروغ شمردنِ آیات، برای جدا کردن آن از کفری است که با تکذیبِ آیاتِ روشنگر همراه نیست و به انکارِ حق با وجودِ آگاهی از حقانیت آن نمی‌انجامد؛ مانند حالت استضعاف (فروماندگی و ناتوانی در شناخت حقیقت)؛ چرا که کارِ فردِ مستضعف با خداست: اگر بخواهد او را می‌آمرزد و اگر بخواهد کیفرش می‌دهد. بدین ترتیب، این دو آیه نویدی زیبا به کسانی است که ایمان آورده و کارهای شایسته انجام داده‌اند، و هشداری سخت به کسانی است که کفر ورزیده‌اند و آیات خدا را تکذیب کرده‌اند؛ و در میان این دو مرحله نیز مراتب و جایگاه‌هایی میانه قرار دارد که خدای پاک و منزه فرجام و کار آن‌ها را مبهم گذارده است.
تفسیر آیهٔ ۱۰ سورهٔ مائده، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۵، صفحهٔ ۲۳۸ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/5/10/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال می‌فرماید: « وَ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ كَذَّبُوا بِآيٰاتِنٰا أُولٰئِكَ أَصْحٰابُ الْجَحِيمِ» (و کسانی که کفر ورزیدند و آیات ما را دروغ انگاشتند، اهل دوزخند). راغب می‌گوید:
«جَحمه» شدت برافروختگی و زبانه کشیدن آتش است، و واژهٔ «جَحیم» نیز از همین ریشه است. این آیه در بردارندهٔ همان وعید (بیم دادن به کیفر) است و در برابر این سخن خدای متعال در آیهٔ پیشین قرار دارد که فرمود: « لَهُمْ مَغْفِرَهٌ وَ أَجْرٌ عَظِيمٌ» (آنان را آمرزش و پاداشی بزرگ است).