وَلِلَّهِ مُلۡكُ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِۚ يَغۡفِرُ لِمَن يَشَآءُ وَيُعَذِّبُ مَن يَشَآءُۚ وَكَانَ ٱللَّهُ غَفُورٗا رَّحِيمٗا
و فرمانرواییِ آسمان‌ها و زمین ویژهٔ خداست؛ هر کس را بخواهد می‌آمرزد و هر کس را بخواهد عذاب می‌کند، و خدا همواره آمرزنده و مهربان است.
تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر
بیان
تفسیر آیه‌های ۱۱ تا ۱۷ با هم
این بخش، سومین دسته از آیات این سوره است که به وضعیت بادیه‌نشینانی می‌پردازد که در سفر حدیبیه از همراهی پیامبر خدا (ص) بازنشستند و آن‌گاه که پیامبر آنان را به حرکت فراخواند، رهسپار نشدند. ادامه در متن کامل
پس خدای پاک و منزه در این آیات به پیامبر خویش (ص) خبر داده است که آنان به‌زودی با تو دیدار می‌کنند و برای توجیه بازنشستن خود، گرفتاری به مال و خانواده را بهانه می‌آورند و از تو می‌خواهند که از خدا برایشان آمرزش بخواهی؛ اما خداوند آنان را در آنچه گفتند دروغ‌گو خواند و یادآور شد که سببِ واقعیِ کناره‌گیری‌شان چیز دیگری بوده و آن همان بدگمانی‌شان است؛ و نیز خبر داد که آنان به‌زودی از تو درخواستی خواهند کرد. ادامه در متن کامل
تفسیر آیهٔ ۱۴ سورهٔ فتح، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۸، صفحهٔ ۲۷۷ تا ۲۸۰ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/48/14/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال می‌فرماید: « وَ لِلّٰهِ مُلْكُ السَّمٰاوٰاتِ وَ الْأَرْضِ يَغْفِرُ لِمَنْ يَشٰاءُ وَ يُعَذِّبُ مَنْ يَشٰاءُ وَ كٰانَ اللّٰهُ غَفُوراً رَحِيماً » (و فرمانرواییِ آسمان‌ها و زمین از آنِ خداست؛ هر کس را بخواهد می‌آمرزد و هر کس را بخواهد عذاب می‌کند، و خدا همواره بسیار آمرزنده و مهربان است). معنای آیه روشن است و تأییدی است بر آنچه گذشت. در پایان‌بخشیدن به فرمانرواییِ مطلق با دو نام نیکوی «الغفور» (بسیار آمرزنده) و «الرحیم» (بسیار مهربان)، اشاره‌ای است به اینکه رحمت خدا بر خشمش پیشی دارد، و نیز تشویقی است به طلب آمرزش و درخواست رحمت.