وَإِذَا عَلِمَ مِنۡ ءَايَٰتِنَا شَيۡـًٔا ٱتَّخَذَهَا هُزُوًاۚ أُوْلَٰٓئِكَ لَهُمۡ عَذَابٞ مُّهِينٞ
و چون از آیات ما چیزی را دریابد، آن را به مسخره میگیرد؛ برای اینان عذابی خوارکننده خواهد بود.
تفسیر آیهٔ ۹ سورهٔ جاثیه، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۸، صفحهٔ ۱۶۰ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/45/9/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال میفرماید: « وَ إِذٰا عَلِمَ مِنْ آيٰاتِنٰا شَيْئاً اتَّخَذَهٰا هُزُواً » (و هرگاه چیزی از آیات ما را بداند، آن را به ریشخند میگیرد...)؛ ظاهر سیاق نشان میدهد که ضمیر «اتَّخَذَهَا» به کلّ «آیات» بازمیگردد. مسخره کردن همهٔ آیات، نه فقط همان مقداری که از آنها دانسته، نشاندهندهٔ نهایت نادانی اوست. معنای آیه چنین است: هرگاه آن دروغپرداز گناهپیشهٔ لجوج و سرکش، اندکی از آیات ما را بفهمد و از آن آگاه شود، همهٔ آیات ما را به مسخره میگیرد.
و سخن او: « أُولٰئِكَ لَهُمْ عَذٰابٌ مُهِينٌ » (آناناند که برایشان عذابی خوارکننده خواهد بود)؛ یعنی عذابی خوارکننده و رسواگر دارند. توصیفِ عذاب به «خوارکننده» پاسخی در برابر خودبزرگبینی و ریشخندِ آنان است. اشاره با «أُولَئِكَ» (آنان) به همهٔ آن دروغپردازان است. دربارهٔ این آیه وجوه دیگری نیز گفتهاند که به دلیل بیفایده بودن، از آنها چشم پوشیدیم.