يَسۡمَعُ ءَايَٰتِ ٱللَّهِ تُتۡلَىٰ عَلَيۡهِ ثُمَّ يُصِرُّ مُسۡتَكۡبِرٗا كَأَن لَّمۡ يَسۡمَعۡهَاۖ فَبَشِّرۡهُ بِعَذَابٍ أَلِيمٖ
که آیات خدا را در حالی که بر او خوانده میشود میشنود، سپس متکبرانه پافشاری میکند چنانکه گویی آن را نشنیده است؛ پس او را به عذابی دردناک نوید ده.
تفسیر آیهٔ ۸ سورهٔ جاثیه، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۸، صفحهٔ ۱۵۹ تا ۱۶۰ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/45/8/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال میفرماید: « يَسْمَعُ آيٰاتِ اللّٰهِ تُتْليٰ عَلَيْهِ ثُمَّ يُصِرُّ مُسْتَكْبِراً كَأَنْ لَمْ يَسْمَعْهٰا » (آیات خدا را میشنود که بر او خوانده میشود، سپس متکبرانه [بر کفرش] پای میفشارد، گویی آن را نشنیده است...)؛ این جمله وصفی برای «هر دروغپرداز گناهپیشه» است. کلمهٔ « ثُمَّ » برای دوریِ رتبهای (تراخی رتبی، یعنی نشان دادن فاصلهٔ بسیار میان شنیدن حق و لجاجت بر باطل) است و معنای بعید بودن و شگفتی از چنین رفتاری را میرساند. «اصرار» بر یک کار نیز به معنای پیوستگی با آن و جدا نشدن از آن است.
و معنا چنین است: آیات خدا -که همان آیات قرآن است- را میشنود که بر او تلاوت میشود، اما باز هم بر کفر پافشاری میکند، در حالی که متکبر است و در برابر حق فروتنی نشان نمیدهد، گویی هرگز آن آیات را نشنیده است؛ پس او را به عذابی دردناک نوید ده.