مَنۡ عَمِلَ صَٰلِحٗا فَلِنَفۡسِهِۦۖ وَمَنۡ أَسَآءَ فَعَلَيۡهَاۖ ثُمَّ إِلَىٰ رَبِّكُمۡ تُرۡجَعُونَ
هر کس کار شایسته‌ای کند، به سود خود اوست و هر کس بدی کند، به زیان خود او خواهد بود؛ سپس به سوی پروردگارتان بازگردانده می‌شوید.
تفسیر آیهٔ ۱۵ سورهٔ جاثیه، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۸، صفحهٔ ۱۶۴ تا ۱۶۵ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/45/15/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال می‌فرماید: « مَنْ عَمِلَ صٰالِحاً فَلِنَفْسِهِ وَ مَنْ أَسٰاءَ فَعَلَيْهٰا ثُمَّ إِليٰ رَبِّكُمْ تُرْجَعُونَ » (هر کس کار شایسته‌ای انجام دهد به سود خود اوست و هر کس بدی کند به زیان خود اوست، سپس به سوی پروردگارتان بازگردانده می‌شوید). این آیه در جایگاه بیان علّت برای عبارت « لِيَجْزِيَ قَوْماً » (تا قومی را کیفر دهد) و ماقبل آن است؛ از همین رو حرف عطف نیاورده و به‌هیچ‌وجه کلامی ازسرگرفته (استئناف: جملهٔ نو و بی‌پیوند لفظی با قبل) نیست.
چکیدهٔ معنا این است: خدا باید آنان را به سبب آنچه اندوخته‌اند کیفر دهد؛ چراکه اعمالْ بیهوده و بی‌پاداش و کیفر رها نمی‌شوند، بلکه هر کس کار شایسته‌ای انجام دهد از آن سود می‌برد و هر کس بدکرداری کند به خود زیان می‌رساند؛ سپس به سوی پروردگارتان بازگردانده می‌شوید تا شما را بر پایهٔ اعمالتان جزا دهد: اگر نیک باشد نیکی، و اگر بد باشد بدی.