هَٰذَا هُدٗىۖ وَٱلَّذِينَ كَفَرُواْ بِـَٔايَٰتِ رَبِّهِمۡ لَهُمۡ عَذَابٞ مِّن رِّجۡزٍ أَلِيمٌ
این [قرآن] سراسر هدایت است؛ و کسانی که به آیات پروردگارشان کفر ورزیدند، برایشان عذابی از سختترین و دردناکترین شکنجهها خواهد بود.
تفسیر آیهٔ ۱۱ سورهٔ جاثیه، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۸، صفحهٔ ۱۶۰ تا ۱۶۱ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/45/11/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال میفرماید: « هٰذٰا هُديً وَ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآيٰاتِ رَبِّهِمْ لَهُمْ عَذٰابٌ مِنْ رِجْزٍ أَلِيمٌ » (این [قرآن] هدایتی است، و کسانی که به آیات پروردگارشان کافر شدند، برایشان عذابی از بدترین شکنجههای دردناک خواهد بود).
اشاره در عبارت « هٰذٰا هُديً » (این هدایت است) به قرآن است و وصفکردنِ آن به خودِ هدایت، برای مبالغه است؛ درست مانند تعبیر «فلانی سراپا عدالت است» (که بهجای عادل، خودِ عدل خوانده میشود). «رِجز» نیز چنانکه گفتهاند، سختترین عذاب است و ریشهٔ معناییاش اضطراب و بیقراری است.
این آیه در مقام ردّ تهمتهایی است که به قرآن زدند و با استهزا و مسخرهکردن، آن را بیارزش شمردند؛ و چکیدهای از تهدید به عذاب برای کسانی است که به آیاتش کفر ورزیدند.