تفسیر آیهٔ ۶ سورهٔ زخرف

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۶ و ۷ با هم

خدای متعال می‌فرماید: « وَ كَمْ أَرْسَلْنٰا مِنْ نَبِيٍّ فِي الْأَوَّلِينَ وَ مٰا يَأْتِيهِمْ مِنْ نَبِيٍّ إِلاّٰ كٰانُوا بِهِ يَسْتَهْزِؤُنَ » (و چه بسیار پیامبرانی که در میان پیشینیان فرستادیم، و هیچ پیامبری به سویشان نمی‌آمد مگر اینکه او را مسخره می‌کردند). واژهٔ «كَمْ» برای بیان فراوانی است، و «اولون» همان امت‌های درگذشته‌اند؛ و جملهٔ « مٰا يَأْتِيهِمْ » (نمی‌آمد به سویشان) تا پایان آیه، حال است و عامل در آن « أَرْسَلْنٰا » (فرستادیم) می‌باشد.

تفسیر آیه‌های ۶ تا ۸ با هم

این دو آیه و آیهٔ پس از آن‌ها، در مقام بیان دلیلِ دریغ نکردنِ یادآوری (قرآن) از آنان است؛ با این توضیح که زیاده‌رو بودن شما مانع از آن نمی‌شود که ما سنتِ هدایت را از راه وحی جاری نسازیم؛ چرا که ما پیامبران بسیاری در میان امت‌های پیشین فرستادیم، در حالی که هیچ پیامبری به سویشان نمی‌آمد مگر آنکه مسخره‌اش می‌کردند، و سرانجام کار به جایی رسید که کسانی از آنان را که نیرومندتر و سرسخت‌تر از شما بودند، نابود کردیم.

پس همان‌گونه که فرجامِ زیاده‌روی و تمسخر آنان هلاکت بود نه قطع و بازداشتنِ وحی، فرجامِ زیاده‌روی شما نیز چنین خواهد بود. بنابراین در این سه آیه، چنان‌که می‌بینی، هم نویدی دلگرم‌کننده برای پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله) است و هم هشداری تهدیدآمیز برای قوم او.