تفسیر آیهٔ ۳۹ سورهٔ غافر

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « يٰا قَوْمِ إِنَّمٰا هٰذِهِ الْحَيٰاهُ الدُّنْيٰا مَتٰاعٌ وَ إِنَّ الْآخِرَهَ هِيَ دٰارُ الْقَرٰارِ » (ای قوم من، جز این نیست که این زندگی دنیا کالایی ناپایدار است و بی‌گمان آخرت همان سرای ماندگاری و آرام و قرار است). این همان تکیه‌گاهی است که پیمودنِ راه رشد و دین‌داری به آیین حق بر آن استوار است و در هیچ حالی از آن گریزی نیست؛ و آن عبارت است از باور به اینکه انسان زندگی جاودانه و همیشگی دارد که همان زندگی آخرت است، و این زندگی دنیا کالایی ناچیز برای آخرت و مقدمه‌ای است که هدف از آن دستیابی به آخرت است. از همین رو، او در بیانِ راه رشد سخن را با این نکته آغاز کرد و سپس کار بد و کار شایسته را یادآور شد.

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۳۸ تا ۴۰ با هم

و او دین حق را—که همان راه رشد است—در کوتاه‌ترین بیان گرد آورد؛ و آن این است که انسان سرای ماندگاری دارد که در آن بر پایهٔ آنچه در دنیا از کار بد یا شایسته انجام داده کیفر یا پاداش می‌بیند؛ پس باید کار شایسته کند و کار بد انجام ندهد؛ و بر روشنیِ سخن افزود آنگاه که بیان کرد اگر انسان کار شایسته انجام دهد، بی‌حساب روزی داده می‌شود.