۞ أَوَلَمۡ يَسِيرُواْ فِي ٱلۡأَرۡضِ فَيَنظُرُواْ كَيۡفَ كَانَ عَٰقِبَةُ ٱلَّذِينَ كَانُواْ مِن قَبۡلِهِمۡۚ كَانُواْ هُمۡ أَشَدَّ مِنۡهُمۡ قُوَّةٗ وَءَاثَارٗا فِي ٱلۡأَرۡضِ فَأَخَذَهُمُ ٱللَّهُ بِذُنُوبِهِمۡ وَمَا كَانَ لَهُم مِّنَ ٱللَّهِ مِن وَاقٖ
آیا در زمین سیر نکردند تا بنگرند سرانجام کسانی که پیش از آنان بودند چگونه شد؟ آنان از اینان نیرومندتر بودند و آثار پایدارتری در زمین بر جای نهادند؛ با این حال خدا آنان را به سزای گناهانشان گرفت و در برابر [عذاب] خدا هیچ نگهدارندهای برایشان نبود.
تفسیر آیهٔ ۲۱ سورهٔ غافر، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۷، صفحهٔ ۳۲۶ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/40/21/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال میفرماید: « أَ وَ لَمْ يَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَيَنْظُرُوا » (آیا در زمین سیر و سفر نکردند تا بنگرند...) تا آخر آیه؛ استفهام، انکاری است، و «واقی» اسم فاعل از «وقایه» و به معنای نگهداشتن و حفظِ چیزی از هر آن چیزی است که به آن آسیب و گزند میرساند.
و معنا چنین است: آیا این کسانی که تو را به سویشان فرستادهایم « فِي الْأَرْضِ فَيَنْظُرُوا » (در زمین سیر نکردند تا بنگرند) — یعنی نگاهی از روی اندیشه و عبرت — « كَيْفَ كٰانَ عٰاقِبَهُ الَّذِينَ كٰانُوا مِنْ قَبْلِهِمْ » (که فرجام کسانی که پیش از آنان بودند چگونه شد؟) از امتهای گذشته و نابودشدهای که فرستادگان خود را تکذیب کردند؛ « كٰانُوا هُمْ أَشَدَّ مِنْهُمْ قُوَّهً » (آنان از اینان نیرومندتر بودند) یعنی از نظر توانمندی، امکانات و قدرت تسلط، « وَ آثٰاراً » (و از جهت آثار بر جای مانده) مانند شهرهای مستحکم، قلعههای نفوذناپذیر و کاخهای برافراشته و استوار، « فِي الْأَرْضِ فَأَخَذَهُمُ اللّٰهُ بِذُنُوبِهِمْ » (در زمین [آثار بیشتری داشتند]؛ پس خدا آنان را به گناهانشان بگرفت) و آنان را به سبب اعمالشان هلاک ساخت، « وَ مٰا كٰانَ لَهُمْ مِنَ اللّٰهِ مِنْ وٰاقٍ » (و در برابر خدا برای آنان هیچ نگهدارندهای نبود) که گزند را از آنان دور کند و نه هیچ محافظی که حفظشان نماید.