وَوَهَبۡنَا لَهُۥٓ أَهۡلَهُۥ وَمِثۡلَهُم مَّعَهُمۡ رَحۡمَةٗ مِّنَّا وَذِكۡرَىٰ لِأُوْلِي ٱلۡأَلۡبَٰبِ
و کسانش و مانندشان را همراه با آنان به او بخشیدیم، تا رحمتی از سوی ما و پندی برای خردمندان باشد.
تفسیر این آیه همراه آیههای دیگر
۱. داستان او در قرآن:
تفسیر آیههای ۴۱ تا ۴۴ با هم
از داستان او در قرآن چیزی یاد نشده جز اینکه به رنج و بیماری در جان و فرزندانش گرفتار آمد، و سپس خدای متعال با عافیت بخشیدن به او و بازگرداندنِ خانوادهاش و همانندشان همراه با آنان، گشایش بخشید، تا رحمتی از جانب او و مایۀ پندی برای عبادتکنندگان باشد (انبیاء: ۸۳-۸۴؛ ص: ۴۱-۴۴). ادامه در متن کامل
داستان او در روایات:
تفسیر آیههای ۴۲ و ۴۳ با هم
سپس خداوند فرشتهای را به سوی او فرستاد و آن فرشته پایش را به زمین کوبید و آب بیرون زد؛ پس ایوب را با آن آب شستوشو داد و او به شادابترین و نیکوترین حالتی که پیشتر داشت بازگشت، و خداوند در پیرامون او بوستانی سرسبز رویاند و خانواده، مال، فرزندان و کشتوکارش را به او بازگرداند، و فرشته در کنار او نشست تا با وی همسخن شود و مونس او باشد.
تفسیر آیههای ۴۱ تا ۴۴ با هم
میگویم: از ابنعباس نیز روایتی نزدیک به این نقل شده است، و از وهب روایت شده که همسر ایوب، دختر میشا بن یوسف بود. ادامه در متن کامل
و همانا خداوند او را به آن بلای بزرگ دچار ساخت — که به سبب آن در چشم همهٔ مردم خوار و ناچیز مینمود — تا هرگاه مردم نعمتهای بزرگی را که خداوند میخواست به او برساند مشاهده کردند، برای او ادعای خدایی نکنند؛ و نیز برای اینکه از این رخداد دلیل بیاورند که پاداش الهی بر دو گونه است: یکی از روی استحقاق و دیگری از روی اختصاص و بخشش ویژه؛ و نیز برای اینکه هیچ ناتوانی را به سبب ناتوانیاش، هیچ بینوایی را به سبب فقرش، و هیچ بیماری را به خاطر بیماریاش خوار نشمارند؛ و بدانند که خداوند هر که را بخواهد بیمار میسازد و هر که را بخواهد شفا میبخشد، هر زمان که بخواهد، به هر گونه که بخواهد و با هر سببی که اراده کند، و آن را برای هر که بخواهد مایهٔ عبرت، برای هر که بخواهد موجب تیرهبختی، و برای هر که بخواهد مایهٔ نیکبختی قرار میدهد. ادامه در متن کامل
تفسیر آیهٔ ۴۳ سورهٔ ص، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۷، صفحهٔ ۲۱۰ تا ۲۱۵ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/38/43/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال میفرماید: « وَ وَهَبْنٰا لَهُ أَهْلَهُ وَ مِثْلَهُمْ مَعَهُمْ رَحْمَهً مِنّٰا وَ ذِكْريٰ لِأُولِي الْأَلْبٰابِ » (و به او خانوادهاش و همانندشان را همراه آنان بخشیدیم، تا رحمتی از سوی ما و پندی برای خردمندان باشد). در روایت آمده است که از جمله ابتلائات ایوب (ع) این بود که همهٔ اهل و خانوادهاش جز همسرش درگذشتند، و خداوند دوباره آنان را برای او زنده کرد و به وی بخشید و به همان اندازه نیز بر آنان افزود. برخی هم گفتهاند: آنان در روزگار گرفتاریاش، از گرد او پراکنده شده بودند؛ پس از بهبودیاش خداوند دوباره آنان را نزد او گرد آورد، و زاد و ولد کردند و شمارشان دو برابرِ آنچه بود گردید.
و سخن خدای متعال: « رَحْمَهً مِنّٰا وَ ذِكْريٰ لِأُولِي الْأَلْبٰابِ » مفعولله (بیانگر هدف و علت کار) است؛ یعنی آنچه با او کردیم، به این سبب انجام دادیم تا رحمتی از جانب ما و مایهٔ یادآوری و پندی برای خردمندان باشد که با آن متذکر شوند.
داستان او در روایات:
و در تفسیر قمی، دربارهٔ سخن خدای متعال: « وَ وَهَبْنٰا لَهُ أَهْلَهُ وَ مِثْلَهُمْ مَعَهُمْ » (و کسانش و مانند آنها را همراهشان به او بخشیدیم) تا آخر آیه، آمده است که فرمود:
خداوند خانوادهاش را که پیش از دوران بلا مرده بودند به او بازگرداند، و خانوادهاش را نیز که پس از فرود آمدن بلا جان باخته بودند به او بازگرداند؛ خداوند همهٔ آنان را برای او زنده ساخت و در کنارش زیستند.