لَا فِيهَا غَوۡلٞ وَلَا هُمۡ عَنۡهَا يُنزَفُونَ
در آن نه هیچ آسیب و تباهیای هست و نه آنان از نوشیدنش مدهوش و بدمست میشوند.
تفسیر آیهٔ ۴۷ سورهٔ صافات، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۷، صفحهٔ ۱۳۷ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/37/47/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
و سخن خدای متعال که: « لاٰ فِيهٰا غَوْلٌ وَ لاٰ هُمْ عَنْهٰا يُنْزَفُونَ » (نه در آن گزند و تباهی است و نه آنان از آن دچار مستی و بیعقلی میشوند)؛ «غول» به معنای گزند رساندن و تباه کردن است. راغب گفته است: «غول، نابود ساختن چیزی است از راهی که احساس نمیشود.» پایان سخن راغب. بنابراین، نفی غول از شراب، نفی زیانها و پیامدهای ناگوار آن است؛ و «انزاف» نیز به مستیِ زایلکنندهٔ عقل تفسیر شده و ریشهٔ آن، از بین بردن تدریجیِ چیزی است.
حاصل معنا این است که در شراب بهشت، نه زیانهای شرابِ دنیا وجود دارد و نه مستیآوریاش که عقل را زایل سازد.