وَإِذَا ذُكِّرُواْ لَا يَذۡكُرُونَ
و چون پند داده شوند، پند نمیپذیرند.
تفسیر آیهٔ ۱۳ سورهٔ صافات، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۷، صفحهٔ ۱۲۹ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/37/13/
تفسیر این آیه همراه آیههای دیگر
بیان
تفسیر آیههای ۱۲ و ۱۳ با هم
خدای متعال میفرماید: « بَلْ عَجِبْتَ وَ يَسْخَرُونَ وَ إِذٰا ذُكِّرُوا لاٰ يَذْكُرُونَ » (بلکه تو در شگفت شدی و آنان مسخره میکنند، و هرگاه پند داده شوند پند نمیپذیرند)؛ یعنی ای محمد، با وجود آنکه آنان را به کلمهٔ حق فرا میخوانی، تو از تکذیبشان در شگفت شدی، و آنان از تعجب تو یا از دعوتت به سوی حق ریشخند میزنند؛ و هرگاه با آیات الهی که بر توحید و دین حق دلالت دارد پند داده شوند، پند نمیپذیرند و به خود نمیآیند (هشیار نمیشوند).