تفسیر آیهٔ ۱۱۵ سورهٔ صافات

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « وَ نَجَّيْنٰاهُمٰا وَ قَوْمَهُمٰا مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيمِ » (و آن دو و قومشان را از آن اندوه بزرگ رهانیدیم). و آن همان اندوه و رنج شدیدی بود که از به ضعف کشاندنشان به دست فرعون ناشی می‌شد؛ چرا که بدترین عذاب را بر سرشان می‌آورد، پسرانشان را سر می‌برید و زنانشان را [برای خدمتگزاری] زنده نگه می‌داشت.

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۱۱۴ تا ۱۳۲ با هم

این آیات دربردارندهٔ خلاصه‌ای از داستان موسی و هارون و اشاره‌ای به داستان الیاس (ع) است، و نعمت‌هایی را که خداوند به آنان بخشید و عذابی را که تکذیب‌کنندگانشان چشیدند بیان می‌کند؛ و در این سیاق، جنبهٔ رحمت بر جنبهٔ عذاب برتری دارد و بشارت بیش از بیم‌دادن است. ادامه در متن کامل

تفسیر آیه‌های ۱۱۵ و ۱۱۶ با هم

با این بیان، این توهم برطرف می‌شود که مقتضای ظاهر این بود که نصرت (یاری‌کردن) پیش از تنجیه (نجات‌بخشیدن) ذکر شود، چرا که نجات‌یافتن بر یاری‌شدن متوقف است. پاسخ این است که «نصرت» تنها در جایی به کار می‌رود که فردِ یاری‌شده تا حدی توان و نیرو داشته باشد اما برای دفع شر کافی نباشد و با یاری دیگران کامل شود؛ و بنی‌اسرائیل هنگام خروج از مصر تا اندازه‌ای نیرو داشتند، از این رو تعبیر «نصر» بر کمک به آنان در این خروج مناسب بود، بر خلاف اصلِ رهایی‌شان از چنگال فرعون که در آن اسیرانی به بردگی گرفته‌شده بودند و هیچ نیرویی نداشتند، و بر اساس این اعتبار، چیزی جز ذکر «تنجیه» (نجات‌دادن) مناسب نبود نه «نصر».