وَمَا تَأۡتِيهِم مِّنۡ ءَايَةٖ مِّنۡ ءَايَٰتِ رَبِّهِمۡ إِلَّا كَانُواْ عَنۡهَا مُعۡرِضِينَ
و هیچ نشانه‌ای از نشانه‌های پروردگارشان برای آنان نمی‌آید مگر آنکه از آن روی‌گردان می‌شوند.
تفسیر آیهٔ ۴۶ سورهٔ یس، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۷، صفحهٔ ۹۳ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/36/46/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال می‌فرماید: « وَ مٰا تَأْتِيهِمْ مِنْ آيَهٍ مِنْ آيٰاتِ رَبِّهِمْ إِلاّٰ كٰانُوا عَنْهٰا مُعْرِضِينَ » (و هیچ نشانه‌ای از نشانه‌های پروردگارشان به سوی آنان نمی‌آید جز آنکه از آن روی‌گردان می‌شوند). مراد از آمدن آیات، فرا رسیدن آن‌ها برایشان از راه مشاهده، یا از طریق تلاوت و یادآوری است؛ همچنین آیات اعم از آن است که نشانه‌ای آفاقی (در جهان پیرامون) یا انفسی (در درون جان) باشد، یا نشانه‌ای معجزه‌آسا مانند قرآن باشد؛ و آنان از همهٔ آن‌ها روی‌گردانند.