إِنَّمَا تُنذِرُ مَنِ ٱتَّبَعَ ٱلذِّكۡرَ وَخَشِيَ ٱلرَّحۡمَٰنَ بِٱلۡغَيۡبِۖ فَبَشِّرۡهُ بِمَغۡفِرَةٖ وَأَجۡرٖ كَرِيمٍ
تو تنها کسی را بیم میدهی [که بیمدادنت در او اثر دارد] که از این پند و یادآوری (قرآن) پیروی کند و در نهان از خدای رحمان پروا بدارد؛ پس او را به آمرزش و پاداشی پرارزش مژده بده.
تفسیر این آیه همراه آیههای دیگر
بحث روایی
تفسیر آیههای ۷ تا ۱۱ با هم
و تو به خوبی آگاهی که سیاقِ آیات با انطباق بر این روایات و داستانی که نقل میکنند سازگار نیست؛ چراکه سیاق آیات، منسجم و هماهنگ است و وضعیت دو گروه از مردم را توصیف میکند: کسانی که سخن عذاب بر آنان حتمی شده و ایمان نمیآورند، و کسانی که از تذکر (قرآن) پیروی میکنند و در پنهان از پروردگارشان بیم دارند. ادامه در متن کامل
تفسیر آیههای ۱ تا ۱۲ با هم
بنابراین حق این است که این آیات به صورت یکباره و با سیاقی یکدست نازل شدهاند و وضعیت مردم و دوگروهشدنِ آنان را در هنگام رسیدن دعوت و تحقق هشدار توصیف میکنند؛ و البته هیچ مانعی ندارد که ماجرای یادشده رخ داده باشد و پیامبر خدا (ص) با خواندن این آیات از چشمان دشمنانش پنهان مانده باشد. ادامه در متن کامل
تفسیر آیهٔ ۱۱ سورهٔ یس، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۷، صفحهٔ ۶۵ تا ۶۹ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/36/11/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
« إِنَّمٰا تُنْذِرُ مَنِ اتَّبَعَ الذِّكْرَ » (تنها کسی را بیم میدهی که از یادِ خدا پیروی کند) تا آخر آیه.
خدای متعال میفرماید: « إِنَّمٰا تُنْذِرُ مَنِ اتَّبَعَ الذِّكْرَ وَ خَشِيَ الرَّحْمٰنَ بِالْغَيْبِ فَبَشِّرْهُ بِمَغْفِرَهٍ وَ أَجْرٍ كَرِيمٍ » (تنها کسی را هشدار میدهی که از ذکر پیروی کند و در نهان از خدای رحمان بترسد؛ پس او را به آمرزش و پاداشی پرارزش مژده بده). حصر در اینجا برای اِفراد است (نفی این پندار که هشدار دادن برای هر دو گروه سودمند است)؛ و مراد از انذار، هشدار سودمند و اثربخش است؛ و مراد از «ذکر»، قرآن کریم است؛ و مراد از پیروی از آن، تصدیق کردنِ آن و گرایش به سویش به هنگامی است که آیاتش خوانده میشود؛ و تعبیر با فعل ماضی برای اشاره به قطعی بودنِ وقوع آن است؛ و مراد از پروا داشتن از خدای رحمان در نهان (بِالْغَیْبِ)، ترس از خدای متعال از پس پردهٔ غیب و پیش از آشکار شدن حقیقت با مرگ یا رستاخیز است؛ و برخی گفتهاند: یعنی در حال پنهان بودن از دیدگان مردم، بر خلاف منافق؛ ولی این وجه بعید است.
خداوند خشیت و بیم را به نام «الرحمن» پیوند زده است که بر صفت رحمت و امیدبخش دلالت دارد، تا نشان دهد بیم آنان، ترسی آمیخته با امید است؛ و این همان حالتی است که بنده را در جایگاه بندگی استوار میدارد تا نه خود را ایمن پندارد و آسودهخاطر شود، و نه نومید گردد.
نکره آمدنِ « بِمَغْفِرَهٍ » و « أَجْرٍ كَرِيمٍ » برای بزرگداشت و تعظیم است؛ یعنی او را به آمرزشی بزرگ از سوی خدا و پاداشی باارزش مژده بده که اندازه و قدرش سنجیدنی نیست و آن بهشت است؛ و دلیل بر همهٔ آنچه گذشت، سیاق آیات است.
معنای آیه چنین است: تنها کسی را به گونهای سودمند و اثربخش هشدار میدهی که هرگاه آیات قرآن بر او خوانده شود، از آن پیروی کند و بدان روی آورد، و از خدای رحمان با ترسی آمیخته با امید پروا بدارد؛ پس او را به آمرزشی بس بزرگ و پاداشی باارزش که اندازهاش به سنجش درنمیآید، مژده بده.