تفسیر آیهٔ ۳۳ سورهٔ فاطر

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « جَنّٰاتُ عَدْنٍ يَدْخُلُونَهٰا يُحَلَّوْنَ فِيهٰا مِنْ أَسٰاوِرَ مِنْ ذَهَبٍ وَ لُؤْلُؤاً وَ لِبٰاسُهُمْ فِيهٰا حَرِيرٌ » (بهشت‌های جاودانی که به آن‌ها درمی‌آیند، در آنجا با دستبندهایی از طلا و مروارید آراسته می‌شوند و پوشاکشان در آنجا پرنیان است). «تحلیه» به معنای آراستن و زینت دادن است، و «اساور» جمعِ «اسوره»، و آن جمعِ «سوار» با کسرِ سین (به معنای دستبند) است. راغب گفته است: «سوارِ زن واژه‌ای معرّب (عربی‌شده) است و اصل آن دستواره بوده است». پایان سخن.

و سخن خدای متعال که: « جَنّٰاتُ عَدْنٍ » تا آخر آیه، ظاهرش این است که بیانی برای «فضل بزرگ» است. صاحب مجمع‌البیان گفته است: «این تفسیری برای فضل است؛ گویی پرسیده شده آن فضل چیست؟ و پاسخ آمده که بهشت‌هاست، یعنی پاداش بهشت‌ها یا ورود به بهشت‌ها. و جایز است که بدلی از فضل باشد، گویی فرموده است: آن فضل، ورود به بهشت‌هاست». پایان سخن.

و بقیهٔ آیه نیز روشن است.