وَقَالُواْ نَحۡنُ أَكۡثَرُ أَمۡوَٰلٗا وَأَوۡلَٰدٗا وَمَا نَحۡنُ بِمُعَذَّبِينَ
و گفتند: «ما داراییها و فرزندان بیشتری داریم و هرگز عذاب نخواهیم شد».
تفسیر این آیه همراه آیههای دیگر
بیان
تفسیر آیههای ۳۵ و ۳۶ با هم
بنابراین، این آیه در معنای همان سخن الهی است که میفرماید: «وَ لَئِنْ أَذَقْنٰاهُ رَحْمَهً مِنّٰا مِنْ بَعْدِ ضَرّٰاءَ مَسَّتْهُ لَيَقُولَنَّ هٰذٰا لِي وَ مٰا أَظُنُّ السّٰاعَهَ قٰائِمَهً وَ لَئِنْ رُجِعْتُ إِليٰ رَبِّي إِنَّ لِي عِنْدَهُ لَلْحُسْنيٰ» (حم السجده: ۵۰: و اگر پس از رنج و آسیبی که به او رسیده رحمتی از سوی خود به او بچشانیم، قطعاً میگوید: این شایستهٔ خودِ من است و گمان ندارم قیامت برپا شود، و اگر هم به سوی پروردگارم بازگردانده شوم بیگمان نزد او برای من بهترین پاداش خواهد بود). خدای متعال میفرماید: «قُلْ إِنَّ رَبِّي يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشٰاءُ وَ يَقْدِرُ وَ لٰكِنَّ أَكْثَرَ النّٰاسِ» (بگو: بیگمان پروردگار من روزی را برای هر کس بخواهد گشایش میدهد و تنگ میگرداند، ولی بیشتر مردم «لاٰ يَعْلَمُونَ» نمیدانند).
تفسیر آیهٔ ۳۵ سورهٔ سبا، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۶، صفحهٔ ۳۸۳ تا ۳۸۴ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/34/35/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال میفرماید: « وَ قٰالُوا نَحْنُ أَكْثَرُ أَمْوٰالاً وَ أَوْلاٰداً وَ مٰا نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ » (و گفتند: ما اموال و فرزندان بیشتری داریم و عذاب نخواهیم شد). ضمیر جمع به همان نازپروردگانِ رفاهزده بازمیگردد. خصلتِ نازپروردگی، تنآسایی و غوطهور بودن در نعمتهای دنیا این است که دلِ انسان به آنها وابسته میشود و آن نعمتها را بزرگ میشمارد و سعادت را تنها در همانها میبیند، خواه با حق هماهنگ باشد یا نباشد؛ از این رو جز ظاهر زندگی دنیا چیزی به یاد نمیآورد و آنچه را فراتر از آن است فراموش میکند.
از همین رو خدای پاک و منزه از آنان چنین حکایت فرموده که گفتند: « نَحْنُ أَكْثَرُ أَمْوٰالاً وَ أَوْلاٰداً » (ما اموال و فرزندان بیشتری داریم)، پس هیچ سعادتی جز در اینها نیست و با بودنِ اینها شقاوتی وجود ندارد، « وَ مٰا نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ » (و ما عذاب نخواهیم شد)، یعنی در آخرت عذاب نمیشویم. آنان عذاب را نفی نکردند مگر به سبب غفلت و رویگردانی از آنچه فراتر از فزونیِ مال و فرزند است؛ زیرا وقتی سعادت و رستگاری را تنها در این نعمتها میدانستند، عذاب را نیز فقط در از دست دادن آنها میدیدند و باور داشتند که با داشتن آنها هرگز عذابی در کار نخواهد بود.
در اینجا وجه دیگری نیز هست و آن اینکه آنان به سبب غرور برآمده از مال و فرزندی که روزیشان شده بود، گمان میکردند نزد خدای پاک و منزه کرامت و احترامی ویژه دارند و تا زمانی که این نعمتها را دارند، آن کرامت نیز برایشان پابرجاست. معنای سخنشان این است: ما به دلیل فراوانیِ مال و فرزندانی که به ما داده شده نزد خدا گرامی هستیم و بر این کرامتِ خویش باقی خواهیم بود؛ پس اگر عذابی هم در کار باشد، ما هرگز عذاب نخواهیم شد.