قَالَ ٱلَّذِينَ ٱسۡتَكۡبَرُواْ لِلَّذِينَ ٱسۡتُضۡعِفُوٓاْ أَنَحۡنُ صَدَدۡنَٰكُمۡ عَنِ ٱلۡهُدَىٰ بَعۡدَ إِذۡ جَآءَكُمۖ بَلۡ كُنتُم مُّجۡرِمِينَ
مستکبران به مستضعفان میگویند: «آیا ما شما را از هدایت بازداشتیم، پس از آنکه بهسویتان آمد؟! [چنین نبود،] بلکه خودتان مجرم و گناهکار بودید».
تفسیر آیهٔ ۳۲ سورهٔ سبا، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۶، صفحهٔ ۳۸۲ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/34/32/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
« قٰالَ الَّذِينَ اسْتَكْبَرُوا لِلَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا » (گردنکشان به کسانی که ضعیف شمرده شده بودند گفتند)، این سخن در پاسخ به گفتار پیروان و برای ردّ اتهام اجبار و اکراهی است که به آنان نسبت داده بودند: « أَ نَحْنُ صَدَدْنٰاكُمْ » (آیا ما شما را بازداشتیم؟)، این پرسش برای انکار است؛ یعنی آیا ما شما را « عَنِ الْهُديٰ بَعْدَ إِذْ جٰاءَكُمْ » (از هدایت بازداشتیم پس از آنکه به سوی شما آمد؟!). پس رسیدنِ هدایت به شما از طریق دعوت پیامبر، محکمترین دلیل است بر اینکه ما مانعِ میان شما و آن نشدیم و شما در ایمان یا کفر به آن مختار بودید. « بَلْ كُنْتُمْ مُجْرِمِينَ » (بلکه خودتان مجرم بودید)، یعنی به جرم و گناه آلوده بودید و بر آن پای میفشردید؛ پس هنگامی که هدایت به سویتان آمد، بدون آنکه ما شما را مجبور کنیم، خودتان با کفر ورزیدن به آن مرتکب جرم شدید. بنابراین، کفرتان از سوی خودتان سرزده است و ما از آن بریء و بیگناهیم.