وَقَالَ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ لَن نُّؤۡمِنَ بِهَٰذَا ٱلۡقُرۡءَانِ وَلَا بِٱلَّذِي بَيۡنَ يَدَيۡهِۗ وَلَوۡ تَرَىٰٓ إِذِ ٱلظَّٰلِمُونَ مَوۡقُوفُونَ عِندَ رَبِّهِمۡ يَرۡجِعُ بَعۡضُهُمۡ إِلَىٰ بَعۡضٍ ٱلۡقَوۡلَ يَقُولُ ٱلَّذِينَ ٱسۡتُضۡعِفُواْ لِلَّذِينَ ٱسۡتَكۡبَرُواْ لَوۡلَآ أَنتُمۡ لَكُنَّا مُؤۡمِنِينَ
و کافران گفتند: «ما هرگز نه به این قرآن و نه به کتابهایی که پیش از آن بوده ایمان نمیآوریم!» و اگر ببینی زمانی را که ستمکاران در پیشگاه پروردگارشان بازداشته شدهاند، [میبینی که چگونه] گفتار را به یکدیگر بازمیگردانند [و گناه را به گردن هم میاندازند]؛ مستضعفان به مستکبران میگویند: «اگر شما نبودید، قطعاً ما مؤمن بودیم».
تفسیر آیهٔ ۳۱ سورهٔ سبا، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۶، صفحهٔ ۳۸۱ تا ۳۸۲ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/34/31/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال میفرماید: « وَ قٰالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لَنْ نُؤْمِنَ بِهٰذَا الْقُرْآنِ وَ لاٰ بِالَّذِي بَيْنَ يَدَيْهِ » (و کسانی که کفر ورزیدند گفتند: «ما هرگز نه به این قرآن ایمان میآوریم و نه به آنچه پیش از آن بوده است»). مراد از «الَّذِينَ كَفَرُوا» مشرکان هستند و مقصود از «الَّذِي بَيْنَ يَدَيْهِ» کتابهای آسمانی یعنی تورات و انجیل است؛ زیرا مشرکان که همان بتپرستاناند، نبوت و به تبع آن کتاب آسمانی را قبول ندارند.
و سخن برخی از مفسران که گفتهاند مراد از «الَّذِي بَيْنَ يَدَيْهِ» امرِ آخرت است، سخنی است که دلیلی بر درستیاش وجود ندارد؛ در حالی که قرآن کریم بارها از تورات و انجیل با تعبیر «الَّذِي بَيْنَ يَدَيْهِ» یاد کرده است. همچنین سخنِ برخی نادرست است که پنداشتهاند مراد از «الَّذِينَ كَفَرُوا» یهودیان هستند.
خدای متعال میفرماید: « وَ لَوْ تَريٰ إِذِ الظّٰالِمُونَ مَوْقُوفُونَ عِنْدَ رَبِّهِمْ » إلخ (و اگر ببینی هنگامی را که ستمکاران نزد پروردگارشان بازداشته شدهاند...). ظاهر این است که حرفِ «الـ» در « اَلظّٰالِمُونَ » برای عهد است (و به همان مشرکان اشاره دارد). این آیه و دو آیهٔ پس از آن اشاره میکنند که فرجام شومِ این کفر ــ که ریشهاش گمراهی پیشوایان کفر و گمراه کردنِ پیروانشان است ــ به زودی دامنگیرشان خواهد شد و بر آن پشیمان خواهند شد، در حالی که پشیمانی هرگز سودی برایشان نخواهد داشت.
پس عبارت « وَ لَوْ تَريٰ » (و اگر ببینی)، خطاب به پیامبر (ص) است؛ چرا که کافران از فهم چنین خطابی به دورند. « إِذِ الظّٰالِمُونَ » (هنگامی که ستمکاران)، همان کافران به کتابهای خدا و پیامبران اویند؛ کسانی که با کفر ورزیدن بر خود ستم کردند. « مَوْقُوفُونَ عِنْدَ رَبِّهِمْ » (نزد پروردگارشان بازداشته شدهاند)، یعنی در روز قیامت برای حسابرسی و کیفر نگهداشته شدهاند. « يَرْجِعُ بَعْضُهُمْ إِليٰ بَعْضٍ الْقَوْلَ » (سخن را به یکدیگر بازمیگردانند)، یعنی ستیزهجویانه با یکدیگر به گفتوگو و جرّوبحث میپردازند. « يَقُولُ الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا » (کسانی که ضعیف شمرده شدند میگویند)، بیانی است برای بازگرداندن سخن به یکدیگر؛ و مستضعفان همان پیروانی هستند که پیشوایانشان آنان را ضعیف ساخته بودند. [آنان میگویند] « لِلَّذِينَ اسْتَكْبَرُوا » (به کسانی که گردنکشی کردند)، که همان پیشوایان و رهبران کفرند: « لَوْ لاٰ أَنْتُمْ لَكُنّٰا مُؤْمِنِينَ » (اگر شما نبودید، قطعاً ما مؤمن بودیم)؛ مقصودشان این است که شما ما را بر کفر مجبور ساختید و میان ما و ایمان مانع شدید.