وَتَوَكَّلۡ عَلَى ٱللَّهِۚ وَكَفَىٰ بِٱللَّهِ وَكِيلٗا
و بر خدا توکل کن، و همین بس که خدا کارساز و تکیهگاه باشد.
تفسیر آیهٔ ۳ سورهٔ احزاب، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۶، صفحهٔ ۲۷۴ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/33/3/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال میفرماید: « وَ تَوَكَّلْ عَلَي اللّٰهِ وَ كَفيٰ بِاللّٰهِ وَكِيلاً » (و بر خدا توکل کن، و خدا به عنوان کارساز بسنده است). این آیه نیز مانند آیهٔ پیشین، در ذاتِ خود عام است؛ اما با قرار گرفتنش در سیاق نهیِ گذشته، بر فرمانِ توکل بر خدا در فرمانهای وحی دلالت دارد. همچنین این نکته را میرساند که با در نظر گرفتن اسباب و عوامل ظاهری، این امر بسیار دشوار به نظر میرسد، بهگونهای که دل از عارضهٔ ترس و اضطراب در امان نمیماند، مگر با توکل بر خدای پاک و منزه؛ چراکه او تنها سببی است که هیچ سبب مخالفی بر آن چیره نمیشود.