وَأَمَّا ٱلَّذِينَ فَسَقُواْ فَمَأۡوَىٰهُمُ ٱلنَّارُۖ كُلَّمَآ أَرَادُوٓاْ أَن يَخۡرُجُواْ مِنۡهَآ أُعِيدُواْ فِيهَا وَقِيلَ لَهُمۡ ذُوقُواْ عَذَابَ ٱلنَّارِ ٱلَّذِي كُنتُم بِهِۦ تُكَذِّبُونَ
و اما کسانی که نافرمانی کرده‌اند، جایگاهشان آتش است؛ هر بار که بخواهند از آن بیرون آیند، بدان بازگردانده می‌شوند و به آنان گفته می‌شود: «بچشید عذاب آتشی را که همواره آن را تکذیب می‌کردید.»
تفسیر آیهٔ ۲۰ سورهٔ سجده، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۶، صفحهٔ ۲۶۴ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/32/20/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال می‌فرماید: « وَ أَمَّا الَّذِينَ فَسَقُوا فَمَأْوٰاهُمُ النّٰارُ » (و اما کسانی که نافرمانی کردند، جایگاهشان آتش است) تا پایان آیه. قرار گرفتن آتش به عنوان جایگاهِ پناهِ آنان، لازمه‌اش جاودانگی‌شان در آن است؛ به همین سبب، بی‌درنگ در ادامه فرمود: « كُلَّمٰا أَرٰادُوا أَنْ يَخْرُجُوا مِنْهٰا أُعِيدُوا فِيهٰا » (هر بار که بخواهند از آن بیرون آیند، بدان بازگردانده می‌شوند). و این سخن الهی که: « وَ قِيلَ لَهُمْ ذُوقُوا عَذٰابَ النّٰارِ الَّذِي كُنْتُمْ بِهِ تُكَذِّبُونَ » (و به آنان گفته می‌شود: بچشید عذاب آتشی را که همواره آن را دروغ می‌انگاشتید)، دلیلی است بر اینکه مراد از فاسقان، همان منکرانِ معادند؛ و خطاب‌کردنِ آنان با این تعبیر در حالی که در دلِ آتش‌اند، برای سرزنش و شماتتِ ایشان است، چراکه در دنیا نیز خود بارها مؤمنان را به سبب باور به معاد شماتت می‌کردند.