تفسیر آیهٔ ۱۴ سورهٔ سجده

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « فَذُوقُوا بِمٰا نَسِيتُمْ لِقٰاءَ يَوْمِكُمْ هٰذٰا إِنّٰا نَسِينٰاكُمْ » (پس [عذاب را] بچشید به سزای آنکه دیدار این روزتان را فراموش کردید، ما نیز شما را فراموش کردیم) تا آخر آیه؛ این آیه نتیجه‌ای است برگرفته از سخن پیشین که: « وَ لٰكِنْ حَقَّ الْقَوْلُ مِنِّي » (ولی این سخن از من حتمی شده است). و «نسیان» (فراموشی) در اصل، محو شدن صورت چیزی از حافظه است، و کنایه از بی‌اعتنایی به امور مهم و مربوط به آن چیز نیز به کار می‌رود، و مراد در آیه همین معناست.

و معنا چنین است: حال که چشاندن عذاب به پیروان ابلیس از قضای حتمی الهی است، پس عذاب را بچشید به سبب بی‌اعتنایی‌تان به دیدار این روز، تا آنجا که آن را انکار کردید و کار شایسته‌ای انجام ندادید تا در این روز پاداش یابید؛ چراکه ما نیز به آنچه مایهٔ سعادت و نجات شما در این روز بود اعتنایی نکردیم. و این سخن خدا که: « وَ ذُوقُوا عَذٰابَ الْخُلْدِ بِمٰا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ » (و عذاب جاودان را به سزای آنچه انجام می‌دادید بچشید)، تأکید و توضیحی برای عبارت پیشین است؛ یعنی آن چشیدنی که بدان فرمان دادیم، چشیدنِ عذاب جاودان است، و فراموش کردن دیدار این روزشان همان اعمال بدِ آنان است.