تفسیر آیهٔ ۱۹۲ سورهٔ آل عمران

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان آیات

تفسیر آیه‌های ۱۹۰ تا ۱۹۹ با هم

این آیات در حکم خلاصه مباحث گذشته در این سوره درباره حال‌وروز مؤمنان، مشرکان و اهل کتاب است؛ بیان این حقیقت که شیوه مؤمنان نیکوکار (ابرار) پیوسته یاد کردن از خدای پاک و منزه، اندیشیدن در نشانه‌های او، پناه بردن به خدا از عذاب دوزخ، و درخواست آمرزش و بهشت است، و اینکه خدا دعایشان را پذیرفته و به‌زودی آنچه را خواسته‌اند به آنان عطا خواهد کرد—این حال‌وهوای کلی آنان است—و در مقابل، وضع کسانی که کفر ورزیده‌اند این است که در بهره‌ای ناچیز از دنیا روزگار می‌گذرانند و سپس بسترشان آتش است، بنابراین جایگاه مؤمنان هرگز با آنان مقایسه نمی‌شود؛ و از میان آنان، حق‌جویان اهل کتاب استثنا شده‌اند، چراکه آنان همراه مؤمنان هستند. ادامه در متن کامل

تفسیر آیه‌های ۱۹۱ و ۱۹۲ با هم

«باطل» چیزی است که هدف و غایتی در پی ندارد تا مقصودی به آن پیوند خورد؛ خدای متعال می‌فرماید: «فَأَمّٰا الزَّبَدُ فَيَذْهَبُ جُفٰاءً وَ أَمّٰا مٰا يَنْفَعُ النّٰاسَ فَيَمْكُثُ فِي الْأَرْضِ» (رعد: ۱۷؛ اما کف به کناری می‌افتد و هدر می‌رود، و آنچه به مردم سود می‌رساند در زمین ماندگار می‌شود). از همین رو، هنگامی که بیهودگی را از آفرینش نفی کردند، برایشان آشکار شد که خدا بی‌گمان مردم را برای پاداش و کیفر برخواهد انگیخت، و خدای متعال در آنجا ستمکاران را کیفری خوارکننده یعنی آتش خواهد داد؛ و هیچ مانعی نمی‌تواند مصلحتِ مجازات را بازدارد وگرنه آفرینش باطل و بیهوده می‌شد. و این است معنای سخنشان که گفتند:

«فقنا عذاب النار ربنا إنك من تدخل النار فقد أخزيته و ما للظالمين من أنصار» (پس ما را از عذاب آتش نگاه دار. پروردگارا، بی‌تردید هر کس را تو به آتش درآوری قطعاً رسوایش ساخته‌ای، و ستمکاران را هیچ یاوری نیست).

تفسیر آیه‌های ۱۹۰ تا ۱۹۴ با هم

از این آیات روشن می‌شود که آنان باور به خدا، روز رستاخیز و فرستاده شدنِ پیامبران الهی را از راه دقت و اندیشه در نشانه‌های آفرینش به دست آورده‌اند؛ اما جزئیات آنچه را پیامبر آورده است، از طریق ایمان به خودِ پیامبر دریافت کرده‌اند. ادامه در متن کامل