تفسیر آیهٔ ۶۱ سورهٔ نمل

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « أَمَّنْ جَعَلَ الْأَرْضَ قَرٰاراً » (یا آن‌کس که زمین را قرارگاهی ساخت...) تا پایان آیه. «قرار» مصدری به معنای اسم فاعل، یعنی آرام و قراریافته است؛ «خلال» جمع «خَلَل» (با فتحهٔ دو حرف نخست) به معنای شکاف و فاصلهٔ میان دو چیز است؛ «رواسی» جمع «راسیة» به معنای پابرجا و استوار است و منظور از آن، کوه‌های استوارند؛ و «حاجز» مانعی است که میان دو چیز حائل می‌شود و فاصله می‌اندازد.

معنای آیه چنین است: بلکه آیا آن‌کس که زمین را آرام و پایدار ساخت تا شما را نلرزاند، و در شکاف‌های درونی آن رودها پدید آورد، و برای آن کوه‌هایی استوار نهاد، و میان دو دریا مانعی گذاشت تا با هم درنیامیزند، [او] بهتر است یا آنچه شریک خدا قرار می‌دهند؟ و سخن دربارهٔ جملهٔ « أَ إِلٰهٌ مَعَ اللّٰهِ بَلْ أَكْثَرُهُمْ لاٰ يَعْلَمُونَ » (آیا معبودی با خداست؟ بلکه بیشترشان نمی‌دانند)، مانند توضیح عبارت مشابه در آیهٔ پیشین است.