تفسیر آیهٔ ۳۲ سورهٔ نمل

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « قٰالَتْ يٰا أَيُّهَا الْمَلَأُ أَفْتُونِي فِي أَمْرِي مٰا كُنْتُ قٰاطِعَهً أَمْراً حَتّٰي تَشْهَدُونِ » (گفت: ای بزرگان، در کارم به من نظر دهید که من هیچ کاری را بدون حضور شما فیصله نداده‌ام)؛ «اِفتاء» به معنای ابراز نظر و فتوا (رأی) است، «قطع امر» تصمیم‌گیریِ قطعی و عزم بر کار، و «شهادت» به معنای حضور داشتن است. این سخن، مشورت‌خواهیِ ملکه از درباریان است؛ می‌گوید: در این پیشامدی که با آن روبه‌رو شده‌ام—همان پیشامدی که نامهٔ سلیمان به آن اشاره دارد—به من نظر دهید؛ و اگر در این باره با شما مشورت می‌کنم، به این جهت است که تا امروز در هیچ کاری خودرأیی نمی‌کردم، بلکه همواره بر اساس همفکری و در حضور شما تصمیم قطعی می‌گرفتم و دست به عمل می‌زدم.

بنابراین، این آیه به بخش دوم از سخنان ملکه با درباریانش اشاره دارد، پس از بخش اول که در آن از نامهٔ سلیمان (ع)، چگونگی رسیدن آن و آنچه در آن بود، خبر داده بود.