سورهٔ ۲۶ · جلد ۱۵ المیزان

تفسیر آیهٔ ۱۷۳ سورهٔ شعراء

وأمطرنا عليهم مطرا فساء مطر المنذرين

سورهٔ ۲۶ · آیهٔ ۱۷۳

وَأَمۡطَرۡنَا عَلَيۡهِم مَّطَرٗاۖ فَسَآءَ مَطَرُ ٱلۡمُنذَرِينَ

و بارانی [سهمگین از سنگ] بر آنان باراندیم، پس چه بد بود بارانِ بیم‌داده‌شدگان!

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « وَ أَمْطَرْنٰا عَلَيْهِمْ مَطَراً » تا آخر آیه [«و بر آنان بارانی باراندیم، پس باران بیم‌داده‌شدگان چه بد بود!»]؛ و آن بارانْ همان سنگِ سجّیل (سنگ‌گِل) است، چنان‌که خدای متعال می‌فرماید:

«وَ أَمْطَرْنٰا عَلَيْهِمْ حِجٰارَهً مِنْ سِجِّيلٍ» (حجر: ۷۴: «و بر آنان سنگ‌هایی از جنس سنگ‌گِل باراندیم»).

ادامهٔ تفسیر در متن کامل ←

تفسیر آیهٔ ۱۷۳ سورهٔ شعراء، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۵، صفحهٔ ۳۱۱ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/26/173/

گزارش خطا در ترجمهٔ این آیه

تفسیرهای دیگر

برو به تفسیر معنوی