تفسیر آیهٔ ۱۳۳ سورهٔ شعراء

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۱۳۲ تا ۱۳۴ با هم

خدای متعال می‌فرماید: « وَ اتَّقُوا الَّذِي أَمَدَّكُمْ بِمٰا تَعْلَمُونَ » تا سخن او: «وَعُيُونٍ» (و از آن کس که شما را با آنچه می‌دانید مدد رساند، پروا بدارید... و چشمه‌ساران). راغب گفته است: ریشهٔ «مَدّ» به معنای کشیدن است. او می‌گوید: [در زبان عربی گفته می‌شود] «أَمْدَدْتُ الْجَيْشَ بِمَدُودٍ وَالْإِنْسَانَ بِطَعَامٍ» (سپاه را با نیروی کمکی، و انسان را با غذا مدد رساندم). و می‌گوید: بیشترین کاربردِ «إمداد» در امور خوشایند است و «مَدّ» در امور ناخوشایند؛ چنان‌که خدای متعال می‌فرماید: « وَ أَمْدَدْنٰاهُمْ بِفٰاكِهَهٍ » (و آنان را با میوه‌ای مدد رساندیم) و « وَ نَمُدُّ لَهُ مِنَ الْعَذٰابِ مَدًّا » (و بر عذاب او پیوسته خواهیم افزود). پایان سخن راغب به‌گونهٔ خلاصه.

تفسیر آیه‌های ۱۳۳ و ۱۳۴ با هم

« أَمَدَّكُمْ بِأَنْعٰامٍ وَ بَنِينَ وَ جَنّٰاتٍ وَ عُيُونٍ » (شما را با چهارپایان و فرزندان، و بوستان‌ها و چشمه‌ساران مدد رساند).

بحث روایی

تفسیر آیه‌های ۱۲۳ تا ۱۴۰ با هم

در کتاب «کمال‌الدین» و «روضهٔ کافی» به سند خود از ابوحمزهٔ ثمالی از امام ابوجعفر، محمد بن علی الباقر (ع) در حدیثی روایت شده است که فرمود: نوح گفت: «همانا خداوند تبارک و تعالی پیامبری را برمی‌انگیزد که به او هود گفته می‌شود؛ او قومش را به‌سوی خداوند عزوجل فرا‌می‌خواند اما آنان تکذیبش می‌کنند، و خداوند عزوجل با تندباد هلاکشان می‌سازد. ادامه در متن کامل

و نوح به فرزندش سام فرمان داد که در آغاز هر سال این وصیت را بازخوانی و یادآوری کند و آن روز برایشان عید باشد تا در آن روز، برانگیخته‌شدن هود و زمانی را که در آن قیام می‌کند به یاد آورند و عهدش را تازه دارند. ادامه در متن کامل