تفسیر آیهٔ ۱۲۴ سورهٔ شعراء

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بحث روایی

تفسیر آیه‌های ۱۲۳ تا ۱۴۰ با هم

در کتاب «کمال‌الدین» و «روضهٔ کافی» به سند خود از ابوحمزهٔ ثمالی از امام ابوجعفر، محمد بن علی الباقر (ع) در حدیثی روایت شده است که فرمود: نوح گفت: «همانا خداوند تبارک و تعالی پیامبری را برمی‌انگیزد که به او هود گفته می‌شود؛ او قومش را به‌سوی خداوند عزوجل فرا‌می‌خواند اما آنان تکذیبش می‌کنند، و خداوند عزوجل با تندباد هلاکشان می‌سازد. ادامه در متن کامل

و نوح به فرزندش سام فرمان داد که در آغاز هر سال این وصیت را بازخوانی و یادآوری کند و آن روز برایشان عید باشد تا در آن روز، برانگیخته‌شدن هود و زمانی را که در آن قیام می‌کند به یاد آورند و عهدش را تازه دارند. ادامه در متن کامل

تفسیر آیه‌های ۱۲۳، ۱۲۴ و ۱۲۸ با هم

پس هنگامی که خداوند تبارک و تعالی هود را مبعوث کرد، آنان در دانشی که نزد خود داشتند، و در میراث علم، اسم اعظم و نشانه‌های دانش نبوت نگریستند؛ پس هود را پیامبری یافتند که پدرشان نوح به آمدنش بشارت داده بود. بدین‌سان به او ایمان آوردند، تصدیقش کردند و پیروش شدند و از عذاب تندباد رهایی یافتند. و این همان سخن خداوند عزوجل است که می‌فرماید: « وَ إِليٰ عٰادٍ أَخٰاهُمْ هُوداً » (و به‌سوی قوم عاد، برادرشان هود را فرستادیم) و این سخن او که: « كَذَّبَتْ عٰادٌ الْمُرْسَلِينَ- إِذْ قٰالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ هُودٌ أَ لاٰ تَتَّقُونَ » (قوم عاد فرستادگان را تکذیب کردند، آن‌گاه که برادرشان هود به آنان گفت: آیا پروا نمی‌کنید؟).
و در مجمع‌البیان دربارهٔ سخن خدای متعال: « آيَهً تَعْبَثُونَ » (نشانه‌ای بیهوده می‌سازید) آمده است: یعنی [بناهایی می‌سازید] که برای سکونت به آن نیاز ندارید و تنها قصدتان از ساختن آن بیهوده‌کاری، بازیچه و سرگرمی است؛ گویی ساختن آنچه بدان نیازی ندارند را کار بیهودهٔ آنان شمرده است. این روایت از ابن‌عباس و در نقل عطاء آمده است، و مؤید آن: