إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَأٓيَةٗۖ وَمَا كَانَ أَكۡثَرُهُم مُّؤۡمِنِينَ
بیتردید در این [سرگذشت] نشانهای است، و بیشترشان مؤمن نبودند؛
تفسیر این آیه همراه آیههای دیگر
بیان
تفسیر آیههای ۱۰۳ و ۱۰۴ با هم
خدای متعال میفرماید: « إِنَّ فِي ذٰلِكَ لَآيَهً » (مسلماً در این ماجرا نشانهای بزرگ است...) تا پایان این دو آیه؛ یعنی در داستان ابراهیم (ع)، پایبندیاش از روی فطرتِ پاک و دستنخورده به دین توحید، رویکردش بهسوی پروردگار جهانیان، بیزاریاش از بتها، و استدلالش در برابر بتپرستان، نشانهای روشن برای هر کسی است که در آن بیندیشد؛ افزون بر اینکه در دیگر بخشهای سرگذشت او، از رنجها و آزمونهایش که در اینجا یاد نشده—مانند افکنده شدنش در آتش، فرود آمدن فرشتگانِ میهمان بر او، داستانِ سکونت دادنِ اسماعیل و مادرش در سرزمین مکه، ساختن کعبه و ذبح اسماعیل—نشانههایی برای خردمندان وجود دارد.
تفسیر آیهٔ ۱۰۳ سورهٔ شعراء، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۵، صفحهٔ ۲۹۱ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/26/103/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
و اینکه فرمود: « وَ مٰا كٰانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ » (و بیشترشان مؤمن نبودند)، یعنی بیشتر قوم ابراهیم ایمان نیاوردند؛ و معنای بقیهٔ آیه از آنچه پیشتر گذشت روشن است.