تفسیر آیهٔ ۳۷ سورهٔ فرقان

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « وَ قَوْمَ نُوحٍ لَمّٰا كَذَّبُوا الرُّسُلَ أَغْرَقْنٰاهُمْ وَ جَعَلْنٰاهُمْ لِلنّٰاسِ آيَهً وَ أَعْتَدْنٰا لِلظّٰالِمِينَ عَذٰاباً أَلِيماً » (و قوم نوح را آن‌گاه که فرستادگان را تکذیب کردند غرق ساختیم و آنان را برای مردم نشانه‌ای [از عبرت] قرار دادیم و برای ستمکاران عذابی دردناک آماده کرده‌ایم). ظاهر آن است که عبارت « قَوْمَ نُوحٍ » به واسطهٔ فعلی مقدّر (در تقدیر) که سخنِ « أَغْرَقْنٰاهُمْ » بر آن دلالت می‌کند، منصوب شده است [یعنی: و قوم نوح را غرق کردیم].

مراد از تکذیب پیامبران توسط آنان، تکذیب کردن نوح است؛ زیرا تکذیب یکی از فرستادگان خدا، به دلیل هماهنگی و یگانگی همگی آنان بر سخن حق، به منزلهٔ تکذیب همهٔ آنان است. افزون بر این، این امت‌ها مردمانی بت‌پرست (وثنی) بودند و اساساً نبوت را انکار می‌کردند و رسالت را از ریشه و بن دروغ می‌شمردند.

و سخن او: « وَ جَعَلْنٰاهُمْ لِلنّٰاسِ آيَهً » (و آنان را برای مردم نشانه‌ای قرار دادیم)، یعنی برای کسانی از نسلشان که پس از آنان بر جای ماندند؛ و معنای باقی آیه روشن است.