تفسیر آیهٔ ۵ سورهٔ نور

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « إِلاَّ الَّذِينَ تٰابُوا مِنْ بَعْدِ ذٰلِكَ وَ أَصْلَحُوا فَإِنَّ اللّٰهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ » (مگر کسانی که پس از آن توبه کردند و [کردار خود را] اصلاح نمودند؛ چرا که بی‌گمان خداوند بسیار آمرزنده و مهربان است). این استثنا به جملهٔ پایانی بازمی‌گردد که عبارت است از: « وَ أُولٰئِكَ هُمُ الْفٰاسِقُونَ » (و اینان همان فاسقانند). اما از آنجا که این جمله—چنان‌که سیاق نشان می‌دهد—نسبت به سخن پیشین یعنی « وَ لاٰ تَقْبَلُوا لَهُمْ شَهٰادَهً أَبَداً » (و هرگز شهادتی از آنان نپذیرید) در جایگاهِ بیان علت قرار دارد، نتیجهٔ برداشته شدن حکم فسق [با توبه]، برداشته شدن حکمِ نپذیرفتن ابدیِ شهادت نیز خواهد بود؛ و لازمهٔ این امر آن است که استثنا از نظر معنا به هر دو جمله بازگردد.

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۴ و ۵ با هم

معنا این است: مگر کسانی که پس از آن توبه کنند و کارهای خود را اصلاح نمایند؛ چراکه خداوند آمرزنده و مهربان است، گناهشان را می‌آمرزد و به آنان رحم می‌کند، و در نتیجه، هم حکم به فاسق بودن از آنان برداشته می‌شود و هم حکم به پذیرفته نشدنِ همیشگیِ شهادتشان.

برخی از مفسران یادآور شده‌اند که استثنا تنها به جملهٔ آخر بازمی‌گردد؛ بنابراین اگر شخص قذف‌کننده (نسبت‌دهندهٔ زنا) توبه کند و پس از اجرای حد، کردارش را اصلاح نماید، گناهش آمرزیده می‌شود، اما هرگز شهادتش پذیرفته نخواهد شد؛ بر خلاف نظر کسانی که می‌گویند استثنا به هر دو جمله بازمی‌گردد.

ظاهر آن است که این اختلاف‌نظر، بر پایهٔ مسئله‌ای اصولی (در دانش اصول فقه) شکل گرفته که بدین گونه مطرح شده است: آیا استثنایی که پس از چند جمله می‌آید، به همهٔ آن‌ها بازمی‌گردد یا تنها به جملهٔ آخر؟ حق در این مسئله آن است که استثنا فی‌نفسه برای هر دو مورد صلاحیت دارد، و تعیین یکی از آن دو بسته به مقتضای قرینه‌های کلام است. آنچه سیاق در آیهٔ مورد بحث به دست می‌دهد، بازگشت استثنا به جملهٔ آخر است، با این تفاوت که چون این جمله بیانگر علّت است، اقتضا می‌کند جملهٔ پیشین نیز همانند جملهٔ پایانی به معنای آن مقید شود، چنان‌که پیش‌تر گذشت.

بحث روایی

تفسیر آیه‌های ۳ تا ۵ با هم

می‌گویم: این دو روایت تنها سبب نزول این سخن خداوند را بیان می‌کنند که: « اَلزّٰانِيَهُ لاٰ يَنْكِحُهٰا إِلاّٰ زٰانٍ أَوْ مُشْرِكٌ » (زن زناکار را جز مرد زناکار یا مشرک به همسری نمی‌گیرد)، نه این فراز را که: « اَلزّٰانِي لاٰ يَنْكِحُ إِلاّٰ زٰانِيَهً أَوْ مُشْرِكَهً .» (مرد زناکار جز با زن زناکار یا زن مشرک ازدواج نمی‌کند).
و در «مجمع البیان» دربارهٔ سخن خدای متعال: «إِلاَّ الَّذِينَ تٰابُوا» (نور: ۵ - مگر کسانی که توبه کنند) آمده است: «دربارهٔ اینکه این استثنا به چه چیزی بازمی‌گردد، دو دیدگاه وجود دارد: نخست اینکه فقط به حکمِ فسق بازمی‌گردد، نه به این جمله که: « وَ لاٰ تَقْبَلُوا لَهُمْ شَهٰادَهً أَبَداً » (نور: ۴ - و هرگز شهادتی از آنان نپذیرید)...» تا آنجا که می‌گوید:

تفسیر آیه‌های ۴ و ۵ با هم

«... و دیدگاه دوم آن است که استثنا به هر دو حکم بازمی‌گردد؛ بنابراین اگر توبه کند، شهادتش پذیرفته می‌شود، چه حد خورده باشد و چه نخورده باشد — به نقل از ابن‌عباس — تا آنجا که می‌گوید — و این، سخنِ امام باقر و امام صادق (ع) نیز هست.»

و در کتاب «الدر المنثور»، عبدالرزاق، عبد بن حمید و ابن‌منذر از سعید بن مسیّب روایت کرده‌اند که گفت: «سه نفر علیه مغیرة بن شعبه به زنا شهادت دادند، اما زیاد از شهادت دادن خودداری کرد؛ پس عمر آن سه نفر را حد زد و به آنان گفت: توبه کنید تا شهادتتان پذیرفته شود. دو نفر توبه کردند، ولی ابوبکره توبه نکرد و از این رو شهادتش پذیرفته نمی‌شد. ابوبکره برادر مادریِ زیاد بود؛ و چون آن ماجراها برای زیاد رخ داد، ابوبکره سوگند خورد که هرگز با او سخن نگوید و تا دمِ مرگ با او سخن نگفت.»

و در کتاب «کافی»، با سند خود از محمد بن سالم روایت کرده است که امام باقر (ع) در حدیثی فرمود: و در مدینه نازل شد: « وَ الَّذِينَ يَرْمُونَ الْمُحْصَنٰاتِ ثُمَّ لَمْ يَأْتُوا بِأَرْبَعَهِ شُهَدٰاءَ-فَاجْلِدُوهُمْ ثَمٰانِينَ جَلْدَهً وَ لاٰ تَقْبَلُوا لَهُمْ شَهٰادَهً أَبَداً-وَ أُولٰئِكَ هُمُ الْفٰاسِقُونَ- إِلاَّ الَّذِينَ تٰابُوا مِنْ بَعْدِ ذٰلِكَ وَ أَصْلَحُوا-فَإِنَّ اللّٰهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ » (نور: ۴-۵؛ و کسانی که به زنان پاکدامن تهمتِ زنا می‌زنند و سپس چهار گواه نمی‌آورند، هشتاد تازیانه‌شان بزنید و هرگز شهادتی از آنان نپذیرید، و اینان همان فاسقانند؛ مگر کسانی که پس از آن توبه کنند و [رفتار خود را] اصلاح نمایند، که بی‌تردید خداوند آمرزنده و مهربان است).

تفسیر آیه‌های ۴، ۵ و ۲۳ با هم

پس خداوند تا زمانی که آن شخص بر تهمت و افترا پایدار باشد، او را از اینکه به ایمان نامیده شود مبرّا دانسته [و نام مؤمن را از او برداشته] است؛ خدای عزیز و گرامی فرمود: